เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสายจากสนามรบ..
หูเหวินจิ้งคลุ้มคลั่งราวเสียสติ ฟาดฟันกระบี่ใส่ซูจิ่นอย่างบ้าคลั่ง กระบี่แล้วกระบี่เล่า ทุกครั้งที่ฟาดลงไปล้วนชุ่มโชกด้วยเลือด
ขาทั้งสองข้างของซูจิ่นถูกทำลาย อยากหลบก็หลบไม่พ้น ทำได้เพียงทนรับความทรมานประหนึ่งถูกแล่เนื้อทั้งเป็น พร้อมส่งเสียงกรีดร้องออกมาไม่หยุด
ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดผวา แต่ไม่มีใครกล้าพูดห้าม
หยางปินและคนอื่น ๆ ยืนนิ่งอยู่กับที่ พวกเขารู้ว่าช่วงนี้หูเหวินจิ้งเก็บกดมาตลอด ความบ้าคลั่งครั้งนี้เป็นผลจากการสะสมความอัดอั้นจนถึงขีดสุด เธอต้องระบายออกมา ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องขึ้นแน่
หูเหวินเลี่ยงก็ลงมือเหมือนกัน แต่ไม่ได้ทำร้ายซูจิ่น หากแอบรักษาให้เธออยู่
หูเหวินจิ้งฟาดฟันอยู่นานกว่าสิบนาที ส่วนซูจิ่นก็กรีดร้องอยู่นานกว่าสิบนาทีเช่นกัน
สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือ ซูจิ่นถูกฟันขนาดนี้แล้วยังไม่ตายได้อย่างไร?
จนกระทั่งลิงขาวจัดการสัตว์วานรขั้นเก้ากลุ่มนั้นจนหมด แล้ววิ่งกลับมาอีกครั้ง หูเหวินจิ้งถึงหยุดมือ
ตอนนั้นซูจิ่นแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ บนร่างไม่มีเนื้อดีเหลือแม้แต่น้อย แต่หน้าอกที่ยังขยับขึ้นลงก็ยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
ทุกคนอดตัวสั่นไม่ได้ ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีกหรือ? ถ้าเป็นพวกเขา คงเลือกตายให้เร็วยังดีกว่า ทรมานเกินไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าหูเหวินจิ้งระบายอารมณ์ไปเกือบพอแล้ว หูเหวินเลี่ยงเดิมทีก็อยากทรมานซูจิ่นต่ออีกสักรอบ แต่พอเห็นสภาพของเธอ เขาก็คร้านจะลงมือแล้ว แสงสีดำวาบขึ้น ก่อนปลิดชีวิตเธอในทันที