ทั้งสองเดินตามทหารมาจนถึงห้องประชุม
“ฮ่า ๆ ผู้กองหยาง พวกคุณมากันเช้าจริงนะ”
พอได้ยินว่าหยางปินกับพวกมาถึงแล้ว เซียวจ้านและคนอื่น ๆ ก็รีบวางงานในมือลง แล้วตรงมายังห้องประชุมทันที
“ไม่เช้าแล้วนะ นี่ก็แปดโมงกว่าแล้ว” หยางปินยิ้ม
“สำหรับพวกคนหนุ่มสาว แปดโมงกว่าไม่ใช่เวลาที่นอนสบายที่สุดหรือไง?”
“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้โลกถึงวันสิ้นโลกแล้ว ใครจะยังนอนขี้เกียจอยู่อีกล่ะ”
“ฮ่า ๆ ก็จริง ผู้กองหยางมาแต่เช้าแบบนี้ คงอยากถามเรื่องโทรศัพท์ดาวเทียมสินะ”
“อืม” หยางปินพยักหน้า “ไม่มีช่องทางติดต่อกัน มันไม่สะดวกจริง ๆ”
“เข้าใจแล้ว ผมยื่นเรื่องขอโทรศัพท์ดาวเทียมให้พวกคุณเรียบร้อย แต่ตอนนี้ทางปักกิ่งควบคุมเรื่องนี้เข้มงวดมาก ฐานที่มั่นหนึ่งแห่งเชื่อมต่อได้แค่เครื่องเดียว ผมต้องหน้าด้านไปขอมาให้พวกคุณเครื่องหนึ่งแล้ว มากกว่านี้ผมก็ช่วยไม่ได้” เซียวจ้านกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน
“เครื่องเดียวเหรอ” หยางปินขมวดคิ้วอย่างจนใจ “ก็ได้ เครื่องเดียวก็เครื่องเดียว”
มีดีกว่าไม่มี
“เอาละ ผู้การซ่ง รีบไปเอาโทรศัพท์ดาวเทียมมาให้ผู้กองหยางที”
“ได้ครับ”
ซ่งเหลียงผิงรีบออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องหนึ่ง แล้วยื่นให้หยางปิน
ที่จริงโทรศัพท์ดาวเทียมก็เป็นแค่มือถือแบบพิเศษ เพียงแต่เชื่อมต่อกับสัญญาณดาวเทียม จึงใช้ดาวเทียมสื่อสารได้
ในวันสิ้นโลกที่การสื่อสารถูกตัดขาด สิ่งนี้มีประโยชน์มากทีเดียว
“จริงสิ ผู้บัญชาการเซียว ตอนนี้ติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วประเทศแล้วหรือยัง?”
“เกือบแล้ว ฐานที่มั่นส่วนใหญ่ที่ทางการจัดตั้งขึ้นเชื่อมต่อกับระบบสื่อสารผ่านดาวเทียมแล้ว” เซียวจ้านพยักหน้า