หยางปินกับพวกเดินสำรวจรอบฐานที่มั่น และได้เห็นสิ่งดี ๆ ภายในฐานหลายอย่าง พอพวกเขากลับไปแล้วก็จะได้คุยกับซือเจี๋ย เผื่อจะนำบางอย่างไปปรับใช้ได้
ขณะที่ทุกคนกำลังจะกลับห้อง จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนเข้ามา
“พี่น้องทั้งหลาย เดินดูรอบ ๆ แล้วรู้สึกยังไงบ้าง?” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยถาม
“คุณคือ...?” หยางปินมองชายคนนั้นอย่างสงสัย หมอนี่ก็คือผู้วิวัฒน์ขั้นหกที่พวกเขาเจอตรงประตูไม่ใช่หรือ เหมือนจะชื่อหัวหน้าจางอะไรสักอย่าง
“ผมชื่อจางถิงซาน เป็นหัวหน้าหน่วยเจิ้นซาน พวกนี้เป็นลูกทีมของผม” ชายคนนั้นแนะนำตัวก่อน
“อ้อ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“คืออย่างนี้ พี่น้องเพิ่งมาถึงฐานที่มั่น คงยังไม่ค่อยรู้เรื่องภายในฐานนัก ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ช่วงแรกของวันสิ้นโลก รู้สถานการณ์ในฐานเป็นอย่างดี มีอะไรสงสัยก็ถามผมได้” จางถิงซานยิ้มกล่าว
“ไม่ต้องหรอก พวกเราพอรู้คร่าว ๆ แล้ว” หยางปินตอบเสียงเรียบ
“พี่ชาย พูดแบบนั้นได้ยังไง พวกคุณเพิ่งมาถึงฐานที่มั่นนานแค่ไหนเอง? แล้วบอกว่ารู้คร่าว ๆ แล้ว คุณรู้ไหมว่าแต่ละเขตมีกลุ่มอิทธิพลอะไรบ้าง? มีกลุ่มไหนที่ไม่ควรไปหาเรื่อง?”
“ที่นี่ไม่ใช่ฐานของทหารหรือไง? ในฐานยังมีการตั้งกลุ่มแบ่งพรรคแบ่งพวกด้วยเหรอ?” หยางปินถามอย่างสงสัย เรื่องนี้เขาไม่รู้จริง ๆ
“ผมก็ว่าแล้วว่าพี่ชายคงไม่รู้ ถึงจะเป็นฐานทหารก็จริง แต่ทหารปล่อยให้พวกผู้วิวัฒน์ดูแลตัวเอง”