“พี่เฟิง!!”
กลุ่มคนที่ติดตามชายหนุ่มมาต่างสะดุ้งตกใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าลงมือจริง ๆ
ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม แล้วช่วยพยุงเขาขึ้นมา
“พี่เฟิง เป็นยังไงบ้าง!?”
“แค่ก...” ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจ้องเฉินห่าวเขม็ง
“ไอ้เหี้ย! กล้าต่อยกูเหรอ ฆ่ามันซะ! ถ้ามีปัญหาอะไร กูรับผิดชอบเอง!”
“ได้เลย!”
คนที่ติดตามชายหนุ่มมาพากันแสยะยิ้ม แล้วเดินตรงเข้าหาเฉินห่าว
เวลานี้มีคนจำนวนมากเริ่มมามุงดูรอบ ๆ สันดานมนุษย์ก็เป็นแบบนี้ ไม่เคยเบื่อเรื่องสนุกของคนอื่น
“คนพวกนี้ใจกล้าจริง ๆ กล้าต่อยแม้แต่หลิวหย่งเฟิง!”
“ได้ยินว่าเพิ่งมาใหม่ คงไม่รู้จักเขาล่ะมั้ง”
“ยิ่งเป็นคนมาใหม่ก็ยิ่งควรทำตัวเงียบ ๆ ไม่ใช่เหรอ? เพิ่งมาก็ลงมือทำร้ายคนเลยเนี่ยนะ”
“คงคิดว่าตัวเองมีฝีมืออยู่บ้างล่ะมั้ง คนแบบนี้หลงตัวเอง สุดท้ายมักต้องเจ็บหนัก!”
“หึ ๆ ต่อยหลิวหย่งเฟิงเข้า ไม่ใช่แค่เจ็บหนักธรรมดาหรอก พี่ชายเขาหวงน้องจะตาย คนกลุ่มนี้คงซวยแน่!”
“ก็จริง น่าเสียดาย ผู้หญิงสองคนนั้นดูดีใช้ได้เลย”
เฉินห่าวมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาหาแล้วส่ายหน้า จากนั้นหันไปถามหยางปินว่า
“พี่ปิน ฆ่าคนได้ไหม?”
หยางปินขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคนพวกนี้ทำตัวแปลก ๆ
แต่ถึงจะน่าแปลก เขาก็ไม่อยากก่อเรื่องในฐานที่มั่นปักกิ่ง ทว่าคนพวกนี้รังแกกันถึงขั้นนี้แล้ว จะให้อดทนกล้ำกลืนคงไม่ได้ เขาจึงโบกมือ