หวังรุ่ยข่ายล้มลงกับพื้น กุมก้นไว้ ใบหน้าซีดขาว ความเจ็บปวดแบบนั้นคงมีแต่คนที่เคยประสบเท่านั้นถึงจะเข้าใจ
แขนขวาที่กลายเป็นโลหะกลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้ง
“นายก็เป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนกันเหรอ!?” หวังรุ่ยข่ายมองจงหย่วนเซินอย่างตื่นตระหนก
“ผู้มีพลังพิเศษแปลกตรงไหน?” จงหย่วนเซินตอบเสียงเรียบ
“......”
“ยังไหวไหม? ถ้าไหวก็ลุกขึ้นมาสู้ต่อ ถ้าไม่ไหวก็ยอมแพ้ดี ๆ เลิกพูดว่าไร้เทียมทานในขั้นเดียวกันได้แล้ว แค่การโจมตีส่ง ๆ ของฉันนายยังรับไม่ไหว”
“......”
หวังรุ่ยข่ายกัดฟันแน่น ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
“แค่ถูกนายลอบโจมตีเท่านั้น นายคิดจริง ๆ เหรอว่าจะสู้ฉันได้?”
หวังรุ่ยข่ายก็นับว่าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง เขาฝืนทนความเจ็บปวดตรงก้น แล้วแปลงแขนให้กลายเป็นโลหะอีกครั้ง ก่อนพุ่งเข้าใส่จงหย่วนเซิน
คราวนี้เขาคอยระวังพื้นใต้เท้าอยู่ตลอด เพื่อไม่ให้ถูกโจมตีเข้าที่ก้นซ้ำอีก
ทันทีที่สัมผัสได้ว่าพื้นใต้เท้าผิดปกติ เขาก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างในพริบตา
หนามดินพุ่งขึ้นมาจากตำแหน่งเดิมทันที
“หึ คิดจะใช้ลูกไม้เดิมซ้ำอีกรอบหรือไง?” หวังรุ่ยข่ายแค่นหัวเราะ
“พี่ข่าย ระวัง!” หวังเยว่หมิงตะโกนขึ้นกะทันหัน
แต่ก็ยังช้าไปอยู่ดี ก้อนหินยักษ์ปรากฏขึ้นฉับพลัน พอหวังรุ่ยข่ายรู้ตัว ก้อนหินก็ฟาดลงบนแผ่นหลังของเขาแล้ว
“พรวด...”
หวังรุ่ยข่ายกระอักเลือด ล้มลงกับพื้น แล้วมองจงหย่วนเซินด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
จงหย่วนเซินส่ายหน้า..
“นายมันไม่ได้เรื่องจริง ๆ...”
“นาย... พรวด...”
เมื่อได้ยินคำพูดของจงหย่วนเซิน หวังรุ่ยข่ายผู้หยิ่งทะนงก็พ่นเลือดออกมาอีกครั้ง ความโกรธแล่นขึ้นสมองจนตาพร่ามืดและหมดสติไป