“หัวหน้า เรื่องพลังพิเศษนั่น...”
พอกลับถึงห้องนั่งเล่น จ้าวคุนก็เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ
“คืนนี้ลองดูก่อน ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลไหม” หยางปินครุ่นคิด
“อื้ม ๆ” จ้าวคุนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
พูดตามตรง เขาชอบพลังพิเศษของหวังรุ่ยข่ายมาก มันแข็งแกร่งสุด ๆ
ถ้าช่วงหลังสามารถเปลี่ยนร่างเป็นโลหะได้ทั้งตัว ก็คงกลายเป็นเครื่องจักรสังหารไร้เทียมทาน
ถ้าตอนนั้นหวังรุ่ยข่ายได้สู้กับจงหย่วนเซิน คนที่โดนยำอยู่ฝ่ายเดียวคงเป็นจงหย่วนเซินแน่
เที่ยงคืน...
ดาวเป่ยโต่วเก้าดวงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
หยางปินกับพวกไม่ได้ขึ้นไปดูดาวบนดาดฟ้า แต่เดินมาที่ลานหลังบ้าน
ตอนนี้หวังรุ่ยข่ายขดตัวอยู่ในกรงสุนัข ดูน่าสงสารจับใจ
คุณชายหวังผู้เกิดมาก็อยู่บนจุดสูงสุด เติบโตมาพร้อมช้อนทองคาบช้อนเงิน ไม่มีวันคิดฝันว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า หวังรุ่ยข่ายก็เงยหน้ามองหยางปินกับพวก
“พวกแกขังฉันไว้แต่ไม่ฆ่า คงยังเกรงใจตระกูลหวังสินะ”
“ในเมื่อเป็นแบบนั้นก็พูดเงื่อนไขมาเลย ไม่เห็นต้องยื้อกันอยู่แบบนี้ พรุ่งนี้เช้าคนของตระกูลหวังก็จะมาแล้ว ถึงตอนนั้นพวกแกหนีไม่รอดหรอก”
“หึ ๆ มั่นใจในตัวเองดีนี่”
“น่าเสียดายที่เดาผิด ที่ไม่ฆ่าแกก็เพราะต้องเก็บไว้ทดลอง”
“อาเซิน พาออกมา”
“อืม”
จงหย่วนเซินเปิดกรงเหล็ก แล้วลากหวังรุ่ยข่ายที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ออกมา