“พี่ปิน เป็นไปได้ไหมว่าพวกนั้นเป็นคนทำ?” เฉินห่าวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
หยางปินพยักหน้า เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าคนพวกนั้นเป็นคนทำ
พวกเขาหายไปหลายวัน อีกฝ่ายคงคิดว่าพวกเขาหนีไปแล้ว ถึงได้มาปล้นเสบียงของพวกเขา
หยางปินขึ้นไปบนระเบียง เปิดใช้เนตรหยั่งเห็นมองไปทางนั้น
ไม่นาน เขาก็พบส้มจี๊ดน้อยอยู่ในกรงเหล็กเล็ก ๆ ที่ลานหลังบ้าน
ตอนนี้มันหมอบอยู่ในกรง หายใจรวยริน เห็นได้ชัดว่าถูกทรมานมาไม่น้อย
ดูท่าอีกฝ่ายคงคิดจะทำให้มันยอมสยบ
“ดีมาก ปล่อยแกไว้มานานพอแล้ว ถึงเวลาจัดการเสียที” หยางปินพูดเสียงเย็น
จากนั้นหยางปินก็ลงไปชั้นล่าง พาทุกคนมุ่งหน้าไปยังวิลล่าหลังนั้น
ขณะเดียวกัน บนชั้นสามของวิลล่า หวังรุ่ยข่ายมองคนกลุ่มที่กำลังเดินเข้ามา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“นึกว่าพวกแกหนีไปแล้วซะอีก ไม่คิดว่าจะกลับมา”
“แต่กลับมาก็ดี ในเมื่อพูดดี ๆ แล้วพวกแกยังเล่นลูกไม้กับฉัน ดูท่าคงต้องใช้กำลังแล้ว”
หวังรุ่ยข่ายลงไปที่ห้องรับแขก นั่งไขว่ห้างบนโซฟา จุดบุหรี่ แล้วรอให้หยางปินกับพวกมาหาถึงที่อย่างสบายใจ
ทุกครั้งเขาต้องไปบ้านอีกฝ่าย แถมยังโดนเรียกของฝากอีก
คราวนี้ถึงตาอีกฝ่ายมาหาเขาบ้างแล้ว
ส่วนเรื่องที่ต้องกังวลเรื่องฝีมือของอีกฝ่ายน่ะหรือ...
หึ ก่อนหน้านี้อาจจะใช่
แต่เมื่อวานในที่สุดเขาก็สร้างซอมบี้ขั้นห้าขึ้นมาได้ ตอนนี้เขาจึงเป็นขั้นห้าแล้ว แถมยังเป็นผู้มีพลังพิเศษขั้นห้าที่แข็งแกร่งสุดขีด!