เช้าวันถัดมา ทุกคนกินมื้อเช้าเสร็จก็ขนข้าวของเครื่องใช้จำเป็นขึ้นรถบรรทุกทหาร
คราวนี้พวกเขาจะใช้รถคันนี้เดินทางกลับ เพราะด้านหลังบรรทุกของได้ไม่น้อย แถมยังมีที่นั่งให้คนด้วย ไม่จำเป็นต้องขับรถสองคัน
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลินอี้เฟยเป็นคนขับ หยางปินนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนคนอื่น ๆ นั่งด้านหลัง
รถค่อย ๆ แล่นลงจากภูเขาตามถนนคดเคี้ยว
บ้านเกิดของหยางปินกับเฉินห่าวอยู่ที่อำเภอหรู เป็นเมืองเล็ก ๆ ในหุบเขาห่างไกล
อยู่ห่างจากเมืองดาวกว่า 400 กิโลเมตร
ก่อนวันสิ้นโลก เส้นทางส่วนใหญ่เป็นทางด่วน ขับรถกลับไปก็ใช้เวลาราว 5-6 ชั่วโมง
แต่หลังวันสิ้นโลก เวลาที่ต้องใช้ย่อมคาดเดาไม่ได้อีกต่อไป
จากที่นี่ไปถึงทางขึ้นทางด่วนยังมีระยะทางอีกสิบกว่ากิโลเมตร แถมถนนช่วงนี้ก็ยังไม่เคยมีใครเคลียร์ รถจึงแล่นได้ช้ามาก
สองข้างทางเต็มไปด้วยซากรถที่ถูกทิ้งไว้ บางครั้งก็มีซอมบี้ฝูงใหญ่พุ่งออกมาโถมใส่รถ
ยังดีที่พวกเขาแข็งแกร่งพอ ซอมบี้แทบเข้าใกล้รถไม่ได้เลย
แต่พอรถแล่นไปได้ราว 7-8 กิโลเมตร ก็ต้องหยุดลง
เบื้องหน้ามีซอมบี้แน่นขนัดขวางทาง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกเป็นเป้าของซอมบี้ขั้นสูงแล้ว
หยางปินมองจำนวนซอมบี้ตรงหน้า พลันขมวดคิ้ว
มีอย่างน้อยสองถึงสามหมื่นตัว
“หรือจะเป็นซอมบี้ขั้นหกสองตัวอีกแล้ว? หรือว่า...มีขั้นเจ็ดโผล่มา?” หยางปินคิดในใจ
“ลงไปฝ่าออกไปเลย อย่าเสียเวลาสู้ยืดเยื้อ” หยางปินเอ่ย
ไม่นานทุกคนก็ลงจากรถ ล้อมรถไว้ตรงกลาง ก่อนจะค่อย ๆ บุกเข้าหาฝูงซอมบี้ที่อัดแน่นอยู่เบื้องหน้า
หยางปินกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถอย่างรวดเร็ว เริ่มกวาดตามองหาซอมบี้ขั้นหกหรือขั้นเจ็ด