เมื่อกลับมาถึงห้องนั่งเล่น ฟางซือเจี๋ยนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน ก่อนจะใช้คริสตัลพลัง
ห้านาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น แม้ปกติจะสุขุม แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความยินดีอย่างปิดไม่มิด
“ดูจากสีหน้านายแล้ว น่าจะได้วิชาที่ไม่ธรรมดาสินะ?” หยางปินยิ้มถาม
ฟางซือเจี๋ยแทบไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้า พอเห็นเขาทำท่าแบบนี้ วิชาที่ได้คงต้องยอดเยี่ยมแน่
“อื้ม!” ฟางซือเจี๋ยพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
“พลังสายมิติ เป็นมิติส่วนตัว!”
“อะไรนะ!?”
ทุกคนเบิกตากว้างจ้องฟางซือเจี๋ย
“แน่ใจนะ?”
“แน่ใจ!”
“ใหญ่แค่ไหน?”
“ประมาณสิบกว่าลูกบาศก์เมตร มิตินี้น่าจะขยายใหญ่ขึ้นตามระดับพลังของฉัน” ฟางซือเจี๋ยตอบพลางครุ่นคิด
“เยี่ยมไปเลย พลังพิเศษนี้มาได้ถูกจังหวะจริง ๆ!” หยางปินพูดอย่างตื่นเต้น
ช่วงที่ผ่านมา พวกเขาต้องทิ้งเสบียงไปไม่รู้เท่าไร เพราะขนย้ายลำบาก
หยางปินเองก็คิดอยู่ตลอดว่า คราวหน้าตอนเลือกพลังพิเศษ ควรลองหาพลังที่คล้ายมิติต่างหากดูดีไหม
ไม่คิดเลยว่าฟางซือเจี๋ยจะเลือกได้พลังนี้มาโดยตรง ต้องบอกว่าโชคดีจริง ๆ
พลังนี้อาจไม่มีอานุภาพโจมตี และไม่ได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้เจ้าตัวมากนัก แต่สำหรับทีมของพวกเขาแล้ว มันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้อย่างแน่นอน
“ฮ่า ๆ ซือเจี๋ย ฉันเห็นแววอนาคตของนายมาตั้งแต่เด็กแล้ว พลังที่เลือกมานี่เยี่ยมจริง ๆ!” ไอ้ดำหัวเราะลั่น
ทุกคนเข้าใจดีว่าพลังนี้สำคัญแค่ไหน พูดได้ว่าพอมีมัน พวกเขาก็เหมือนมีคลังเสบียงเคลื่อนที่
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีอะไรกินอีก
พื้นที่สิบกว่าลูกบาศก์เมตรอาจไม่ใหญ่โตนัก แต่อย่างน้อยก็พอเก็บเสบียงให้พวกเขาได้