ตอนที่ 156 คนมีฝีมือ
เห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนท่าทีฉับพลัน แม้แต่หยางปินยังอดนับถือไม่ได้ว่าไอ้หมอนี่มีฝีมือจริง ๆ
ยืดได้หดได้ ไม่ธรรมดาเลย
“ไปกันเถอะ แวะเติมน้ำมันที่จุดพักรถ” หยางปินเอ่ย
“ได้ครับ พี่ใหญ่ทุกท่าน ตามผมมาเลย” ชายวัยกลางคนยิ้มประจบ
จากนั้นก็พาทุกคนมุ่งหน้าไปยังจุดพักรถ
แต่ทันทีที่หันหลัง สีหน้าของเขาก็พลันหม่นคล้ำ
ทุกคนขึ้นรถอีกครั้ง แล้วขับตามพวกเขาไป
ไม่นาน กลุ่มคนก็มาถึงจุดพักรถ..
ทันทีที่รถแล่นเข้าไปในจุดพักรถ คนกว่าร้อยคนก็พุ่งออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตด้านหน้า ล้อมรถของพวกเขาไว้ในพริบตา
ชายวัยกลางคนที่เมื่อครู่ยังยิ้มประจบพลันเปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง เขามองทุกคนพร้อมหัวเราะเยาะ
“หึ แล้วเป็นผู้มีพลังพิเศษแล้วยังไง? พวกเรามีคนเยอะกว่า แกจะฆ่าได้สักกี่คนเชียว!?”
“ลงมาให้หมด ไอ้เหี้ย กล้าฆ่าพี่น้องของฉันใช่ไหม คอยดูเถอะ ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
“...”
ทุกคนมองหมอนั่นอย่างพูดไม่ออก ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเขานี่แทบจะเทียบชั้นนักแสดงมืออาชีพได้เลย
“ลงจากรถเถอะ” หยางปินยิ้มบาง ๆ
หยางปินกับพวกเพิ่งลงจากรถ ชายที่เป็นหัวหน้าก็ชี้ไปทางไอ้ดำ
“ไอ้ดำคนนั้นแหละที่ฆ่าพี่สาม หักขามัน แล้วลากกลับไปที่โกดัง เอาไว้เป็นอาหาร!”
สิ้นเสียงเขา คนกลุ่มหนึ่งก็ถืออาวุธสารพัดเดินตรงเข้าไปหาไอ้ดำ
“แกนั่นแหละดำทั้งตระกูล!”
ไอ้ดำเดือดดาล ก่อนหันไปถามหยางปินว่า “หัวหน้า ฉันฆ่ามันได้ไหม!?”