บทที่ 137 บุกฐานที่มั่น เฉินห่าวหายตัวแล้วมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของฐานที่มั่น ส่วนหยางปินอ้อมไปทางด้านหลัง
ทั้งสองตกลงกันแล้วว่า แต่ละคนจะจัดการปืนกลหนักสองกระบอก
ไม่นาน หยางปินก็มาถึงประตูหลัง ขณะที่ยามยังไม่ทันสังเกตเห็น เขาเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวข้างปืนกลหนัก จากนั้นบิดลำกล้องจนงอแล้วโยนทิ้งลงจากกำแพง
“ใครน่ะ!?”
การปรากฏตัวของหยางปินทำให้ยามเห็นเขาอย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าปืนกลหนักถูกทำลายก็โกรธจัด คว้าปืนไรเฟิลขึ้นมายิงใส่ทันที
ดาบถังในมือหยางปินพุ่งออกไปในพริบตา แทงทะลุลำคออีกฝ่าย
แต่เสียงปืนของยามก็ทำลายความเงียบสงบของฐานที่มั่นลงอย่างสิ้นเชิง
ไม่นาน ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงก็พากันวิ่งมาทางนี้
หยางปินไม่สนใจพวกนั้น เคลื่อนย้ายพริบตาหนีไปอีกครั้ง ไม่นานก็พบปืนกลหนักอีกกระบอก
เขาเคลื่อนย้ายพริบตาเข้าไปทำลายปืนกลหนักกระบอกนั้น แล้วพุ่งเข้าโจมตีคนที่กรูกันเข้ามาทันที
อีกด้านหนึ่ง...
เฉินห่าวมาถึงข้างปืนกลหนักกระบอกหนึ่งอย่างรวดเร็วเช่นกัน แล้วบิดลำกล้องของมันจนงอ
ยามที่อยู่ไม่ไกลเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
“เกิดอะไรขึ้นวะ? เจ้านี่งอเองได้ด้วยเหรอ?”
เฉินห่าวไม่สนใจเขา โยนปืนกลหนักลงจากกำแพงแล้วเดินไปยังปืนกลหนักอีกกระบอก
“ผีหลอกชัด ๆ!”
ยามขยี้ตา สีหน้าไม่อยากเชื่อ
ไม่นาน ปืนกลหนักอีกกระบอกก็ถูกเฉินห่าวทำลายเช่นกัน
หลังทำลายปืนกลแล้ว เฉินห่าวก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารเจ็ดชั้นแห่งหนึ่ง แล้วรออยู่ตรงนั้น