“ทำไมไม่ฆ่าฉันล่ะ?”
หวังฮุยมองหยางปินด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ยังไงก็ต้องฆ่าอยู่แล้ว แต่ขอถามสักสองสามข้อก่อนค่อยฆ่า” หยางปินตอบตามตรง
“……”
“หึ ๆ คิดว่าฉันจะบอกแกหรือไง?”
“คิดว่าน่าจะบอกนะ”
“ฝันไปเถอะ ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว อย่าหวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรจากฉัน!”
“เรื่องนี้แกตัดสินเองไม่ได้หรอก มา ลิงผอม ลองใช้พลังล่อลวงหน่อย”
“……”
ลิงผอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง ก่อนจะเข้าไปกระซิบข้างหูหยางปิน “พี่ปิน พลังพิเศษของผมเหมือนจะควบคุมได้แค่แป๊บเดียว ไม่รู้ว่าจะไหวไหมครับ”
“ไหวอยู่แล้ว พลังนายเหนือกว่าเขา อัดพลังควบคุมให้หนักขึ้น น่าจะควบคุมได้นานพอสมควร”
“งั้นเหรอครับ ผมลองดู”
ลิงผอมก้าวเข้าไป จ้องตาหวังฮุยแล้วใช้พลังพิเศษ
ไม่นาน สีหน้าหวังฮุยก็เหม่อลอย
“นายชื่ออะไร?” หยางปินถาม
“หวังฮุย”
“นายเป็นใครในตระกูลหวัง?”
“ผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของประมุขตระกูลหวัง”
ทุกคนสบตากัน สีหน้าบ่งบอกว่าพอจะเป็นไปได้
“ฐานที่มั่นตระกูลหวังอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่...”
แววตาหวังฮุยเผยความขัดขืน แต่เมื่อลิงผอมเพิ่มพลังควบคุม เขาก็กลับมาเหม่อลอยอีกครั้ง
“อยู่ที่เมืองกอล์ฟ เขตหมิงหู”
“อ้อ ที่แท้ก็อยู่ที่นั่น” ลิงผอมพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“นายก็รู้ด้วยเหรอ?”
“เอ่อ... พอรู้มาบ้าง ได้ยินว่าที่นั่นเป็นที่ที่คนรวยชอบไปกันที่สุด”
“……”
“นี่ ลิงผอม นายศึกษาของพวกนี้ไปทำไมทุกวัน?”
“ก็ผมอยากรู้ชีวิตคนรวยนี่ครับ” ลิงผอมตอบอย่างกระอักกระอ่วน