หยางปินเองก็สิ้นหวังไม่ต่างกัน
เขาไม่เคยเป็นคนยอมแพ้ง่าย ๆ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ไม่ว่าจะต้องเผชิญการต่อสู้แสนยากลำบากเพียงใด เขาก็หาทางรับมือได้เสมอ
แต่ครั้งนี้มันไร้ทางแก้จริง ๆ มองไม่เห็นความหวังที่จะหนีรอดแม้แต่น้อย
บางทีเขาอาจหนีไปได้ด้วยตรึงกาลอวกาศและเคลื่อนย้ายพริบตา แต่คนอื่น ๆ ในหน่วยดาวร่วงคงต้องตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
ตอนพาพวกเขาออกมาจากโรงเรียน เขาก็ไม่เคยคิดจะทิ้งใครไว้ข้างหลัง
ร่างของหมีขาวขยับเข้ามาใกล้ทุกที แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวยังทำให้ทุกคนไม่กล้าคิดต่อต้าน
“หัวหน้า รีบหนีไปเร็ว!” ทุกคนในหน่วยดาวร่วงตะโกนบอกหยางปิน
หยางปินไม่สนใจเสียงเรียกของทุกคน เขากวาดตามองไปรอบ ๆ สมองครุ่นคิดหาทางออกไม่หยุด แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงเพียงนี้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
ทันใดนั้น สายตาของหยางปินก็ไปหยุดอยู่บนไหล่ของหมีขาว สีหน้าฉายแววประหลาดใจ
“มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“พวกมันมาด้วยกันเหรอ?” หยางปินครุ่นคิด
“ยังไงพวกเราก็พอมีไมตรีกับมันอยู่บ้าง แถมพูดไปแล้ว พวกเราก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตมันด้วย ไม่แน่ว่ามันอาจยอมปล่อยพวกเราไปก็ได้?”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ดวงตาของหยางปินก็เป็นประกาย เรื่องนี้อาจยังมีทางพลิกผัน
ไม่นาน ร่างมหึมาของหมีขาวก็วิ่งมาถึง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้สัตว์ประหลาดรอบข้างพากันก้มหัวลง
“กรี๊ยก...!”
นกเผิงยักษ์ที่เกาะอยู่บนไหล่หมีขาวร้องขึ้นกะทันหัน เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็บินลงจากไหล่ของหมีขาว มาหยุดตรงหน้าหยางปิน