ภายใต้การรักษาอย่างต่อเนื่องของหูเหวินเลี่ยง บาดแผลบนร่างนกเผิงยักษ์ก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นเรื่อย ๆ
ครั้งก่อน หูเหวินเลี่ยงใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมงจึงรักษาบาดแผลของนกเผิงยักษ์จนหายสนิท ทั้งที่ตอนนั้นเขามีพลังเต็มเปี่ยม
ครั้งนี้เพราะสภาพร่างกายไม่พร้อม เขาจึงใช้เวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะรักษาได้สำเร็จ
ถึงอย่างนั้น หมีขาวก็ยังตกตะลึงไม่น้อย
บาดแผลหนักขนาดนั้น กลับหายได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ!?
เมื่อเห็นบาดแผลทั่วร่างนกเผิงยักษ์หายไปหมด แม้แต่ขนที่ถูกกระชากหลุดก็ยังงอกกลับขึ้นมาใหม่ ดวงตาของหมีขาวพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ
จากนั้นมันก็เดินตรงมาหาหูเหวินเลี่ยง ยื่นขาข้างที่พิการออกมา แล้วจ้องเขาตาปริบ ๆ
ตอนนั้นเอง ทุกคนถึงได้สังเกตว่าหมีขาวตัวนี้ไม่มีฝ่าเท้าข้างหนึ่ง มีเพียงขาท่อนล่างยันพื้นอยู่เท่านั้น
เมื่อเห็นสีหน้าของหมีขาว ทุกคนก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่ามันอยากให้หูเหวินเลี่ยงช่วยรักษา
“กรี๊ยว...!” นกเผิงยักษ์ร้องเรียกหยางปินกับคนอื่น ๆ
หยางปินไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมัน จึงหันไปมองลิงผอม
ลิงผอมเอ่ยอย่างยินดีว่า “พี่ใหญ่ มันบอกให้พวกเราช่วยรักษาหมีขาวตัวนี้ ถ้ารักษาหาย หมีขาวจะตอบแทนพวกเรา”
หยางปินพยักหน้า ก่อนจะหันไปบอกหมีขาวว่า “ได้ รอเลี่ยงจื่อพักสักหน่อยแล้วจะช่วยรักษาให้”
ปกติหยางปินเป็นคนไม่เห็นผลประโยชน์ก็ไม่ยอมลงมือ นกเผิงยักษ์แค่บอกว่าอีกฝ่ายจะตอบแทนพวกเขา แต่ไม่ได้เสนอสิ่งใดเป็นรูปธรรม