หยางปินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาใช้เคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวเหนือเสือเขี้ยวดาบ ง้าวฟางเทียนในมือเปล่งแสงสีดำ ก่อนฟันลงใส่มันอย่างแรง เพื่อให้มั่นใจว่าจะโจมตีโดน เขาถึงกับใช้ตรึงกาลอวกาศด้วย
เมื่อมีสัตว์ประหลาดอยู่มากมายขนาดนี้ แถมยังมีสัตว์ประหลาดขั้นเทียนจีอีกหลายตัว ตรึงกาลอวกาศของหยางปินจึงคงอยู่ได้เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีก่อนสิ้นสุดลง
แต่เวลาเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีก็เพียงพอให้เขาฟันโดนอีกฝ่ายแล้ว
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น ง้าวฟางเทียนของหยางปินฟาดลงกลางหัวเสือเขี้ยวดาบอย่างแม่นยำ
“ตูม...!”
พลังมหาศาลกดพื้นดินให้ทรุดลงไปช่วงหนึ่ง
ทว่าเสือเขี้ยวดาบเพียงย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะยืนขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว บนหัวของมันไม่มีแม้แต่บาดแผล ดวงตาคู่หนึ่งจ้องหยางปินเขม็ง แล้วพุ่งเข้าใส่เขาทันที
หยางปินรีบใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหลบ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ต่อให้ตอนนี้เขาอยู่ขั้น 26 ก็ยังทำอันตรายสัตว์ประหลาดขั้นเทียนจีไม่ได้ ต่อให้ใช้โจมตีพิฆาตเต็มกำลังก็ไร้ประโยชน์ ช่องว่างมันห่างกันเกินไป ไม่ใช่แค่ต่างกันสี่ขั้น แต่ยังข้ามไปอีกขอบเขตใหญ่ด้วย
เมื่อโจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ เสือเขี้ยวดาบก็พุ่งเข้าใส่หยางปินอีกครั้งโดยไม่ลังเล
หยางปินทำได้เพียงใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหนีวนไปเรื่อย ๆ เพื่อถ่วงเวลาอีกฝ่าย
สู้ก็สู้ไม่ไหวแล้ว ทำได้แค่ถ่วงเวลา หวังเพียงว่าสมรภูมิอื่นจะจบลงโดยเร็ว
ทว่าเมื่อมองไปรอบ ๆ เขากลับสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด