“ไอ้หนู อย่าทำตกอกตกใจแบบนี้ได้ไหม? ทำฉันสะดุ้งหมด!”
หูเหวินเลี่ยงตบอกตัวเอง ลิงผอมร้องลั่นจนเกือบทำเขาตกลงไป
“เอ่อ ขอโทษนะ นายพูดต่อเลย!” ลิงผอมพูดอย่างกระอักกระอ่วน
จากนั้นลิงผอมก็มองนกอินทรีทองสีเทาขาวที่ถูกเสี่ยวฮุยกัดไว้แน่น แววตาฉายประกายวูบไหว
“พี่เลี่ยง คิดว่าหมอนี่อยู่ขั้นไหน?”
“ยังต้องเดาอีกเหรอ? สู้กับเสี่ยวฮุยจนแทบตายกันทั้งคู่ ก็ต้องขั้นเก้าแน่นอน”
“อืม” ลิงผอมพยักหน้า ใจเริ่มหวั่นไหว
ตอนนี้เขาควบคุมสัตว์กลายพันธุ์ขั้นเก้าได้สามตัวแล้ว ดูจะสบายเกินไปหน่อย เพิ่มอีกตัวก็คงไม่เป็นไร
สัตว์ปีกหายากกว่าสัตว์บกมาก
หัวหน้ากับพวกกำลังรอให้พวกเขาไปช่วยอยู่ ถ้ามีสัตว์ปีกสองตัว ความเร็วในการช่วยเหลือก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
พอคิดถึงตรงนี้ ลิงผอมก็แทบอดใจไม่ไหว ความยินดีเอ่อล้นขึ้นมา
ไม่นาน หูเหวินเลี่ยงก็รักษาบาดแผลบนตัวเสี่ยวฮุยจนหายดี เสี่ยวฮุยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ทันทีที่เห็นลิงผอม เสี่ยวฮุยก็แทบหลั่งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้ม
มันนึกว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเจ้าของอีกครั้ง
มันอยากถูไถกับอกลิงผอม แต่กลับพบว่าปากยังคาบบางอย่างอยู่
พอหันไปเห็นนกอินทรีทองสีเทาขาวที่อยู่ข้าง ๆ แววตาของเสี่ยวฮุยก็เผยความดุร้ายขึ้นมาทันที มันชักปากออกมาแล้วจิกหัวอีกฝ่ายอย่างแรง
“เฮ้ย... เดี๋ยวก่อน!” ลิงผีบรีบห้าม
“มันยังมีประโยชน์ อย่าฆ่ามันล่ะ ต่อไปพวกแกก็เป็นพี่น้องกันแล้ว!”