สัตว์หนูเหล็กพวกนี้ดูเหมือนจะตอบสนองช้ากว่าปกติ ดวงตาเอาแต่มองพื้น บางครั้งอยู่ห่างกันไม่มากแท้ ๆ พวกมันก็ยังมองไม่เห็น
นั่นทำให้ทุกคนเดินหน้าได้เร็วขึ้นไม่น้อย
ทว่าเมื่อพวกเขาพ้นเขตของสัตว์หนูเหล็ก สัตว์กลายพันธุ์ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้ากลับทำให้หยางปินใจหายวาบ
มันเป็นฝูงหมาป่า! ต่างจากหมาป่าบนโลกสีคราม พวกมันมีขนสีแดงฉานทั่วร่าง แถมยังตัวใหญ่กว่า โดยเฉพาะเขี้ยวที่โผล่พ้นปากออกมา ชวนให้ขนลุกซู่
หยางปินยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด เขาไม่กล้าพาพวกเดินหน้าต่อแล้ว
จมูกของหมาป่าไวมาก ทั้งยังเคลื่อนที่เร็วและอยู่รวมกันเป็นฝูง พวกเขาไม่มีทางลอบผ่านเขตของฝูงหมาป่าไปโดยไม่ให้รู้ตัวได้
«ลิงผอม เหลืออีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงเสี่ยวฮุย?» หยางปินหันไปถามลิงผอม
«ไม่ไกลแล้ว ถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะอยู่ข้างหน้า» ลิงผอมชี้ไปทางเบื้องหน้า
«...»
มุมปากหยางปินกระตุก ดูจากสถานการณ์แล้ว เสี่ยวฮุยมีโอกาสสูงที่จะอยู่ในเขตของฝูงหมาป่า
ถ้าเป็นแบบนั้น ต่อให้ไม่อยากปะทะก็ต้องสู้
เขากวาดตามองฝูงหมาป่าสีเลือดเบื้องหน้าอย่างละเอียด
มีราว ๆ ร้อยกว่าตัว ระดับพลังตั้งแต่ขั้นเจ็ดถึงขั้นเก้า แต่ยังไม่เห็นขั้นสิบ
แต่การไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าไม่มี ปกติฝูงหมาป่ามีจำนวนมหาศาล หากเริ่มต่อสู้กัน ฝูงหมาป่าจะทยอยตามมาไม่ขาดสาย ถึงตอนนั้นพวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย
«ทุกคนระวังไว้ ข้างหน้าเป็นฝูงหมาป่าสีเลือด ฉันว่าเราคงเลี่ยงไม่ได้ มีโอกาสสูงที่จะต้องสู้กันอย่างหนัก»
«ถ้าเปิดฉากสู้กันจริง ๆ พวกเราจะถ่วงพวกมันไว้ ลิงผอม นายพาเลี่ยงจื่อไปหาเสี่ยวฮุย แล้วรีบรักษามันให้หายที่สุด ให้เสี่ยวฮุยมาช่วยพวกเรา!» หยางปินพูดเสียงเคร่ง