การรักษาของหูเหวินเลี่ยงสำหรับทุกคนไม่ต่างอะไรกับฝนที่ตกลงมากลางหน้าแล้ง สบายจนบอกไม่ถูก!
“ฮือ ๆ! เลี่ยงจื่อ ในที่สุดนายก็มาแล้ว ถ้ายังไม่มาอีก ฉันคงกลายเป็นคนพิการไปแล้ว!” ไอ้ดำพูดอย่างตื่นเต้น
“กลัวอะไร มีฉันอยู่ ต่อให้ขาพิการฉันก็รักษาให้หายได้!” หูเหวินเลี่ยงพูดอย่างมั่นใจ
“พอแล้ว เลิกคุย เตรียมถอนตัว!” หยางปินกล่าวอย่างเคร่งขรึม
หมาป่าสีเลือดยังคงพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สถานการณ์ของพวกเขาไม่สู้ดีนัก
“ไอ้ดำ เหวินจิ้ง อี้เฟย ห่าวจื่อ พวกนายขึ้นหลังเสี่ยวฮุยกับเสี่ยวจิน ส่วนอาคุนกับเจ้าลิง พวกนายสองคนจับกรงเล็บของพวกมันไว้ พวกนายรีบไปก่อน! ไปซ่อนในหุบเขาเล็ก ๆ แถบอาณาเขตสัตว์หนูเกราะ!” หยางปินรีบสั่งการ
นกยักษ์ทั้งสองตัวมีขนาดพอ ๆ กัน บนหลังยืนได้แค่สองคน แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะพาไปได้แค่สองคน กรงเล็บก็ห้อยคนได้เหมือนกัน
สัตว์กลายพันธุ์ขั้นเก้ามีพละกำลังมหาศาล พาคนสามคนไปได้สบาย
ไอ้ดำกับพวกพ้องบาดเจ็บหนัก แม้หูเหวินเลี่ยงจะรีบรักษาให้เมื่อครู่ แต่บาดแผลหนักขนาดนี้ต้องใช้เวลาฟื้นตัว พวกเขาจึงต้องนั่งบนหลัง
สภาพของจ้าวคุนยังพอไหว ส่วนลิงผอมไม่ได้บาดเจ็บเลย ให้อยู่ข้างล่างไม่มีปัญหา
ทุกคนไม่เคยคัดค้านคำสั่งของหยางปิน และไม่เคยถามเหตุผลด้วย
ไม่นาน ภายใต้การคุ้มกันของทุกคน เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ก็รีบกระโดดขึ้นหลังเสี่ยวฮุยกับเสี่ยวจิน
เสี่ยวฮุยและเสี่ยวจินกางปีก ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
จ้าวคุนกับเจ้าลิงกระโดดขึ้นทันที คว้ากรงเล็บของเสี่ยวฮุยและเสี่ยวจินไว้แน่น