“เกิดอะไรขึ้น!?” เฟิงลี่เดินเข้ามาพอดีแล้วเอ่ยถาม
“หัวหน้าเผ่า มนุษย์คนนั้นซ่อนอยู่ในนี้แล้ว ที่นี่มีแต่คนของเรา พวกเราลงมือไม่ค่อยสะดวก” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ
“ยังกล้ากลับมาอีกนะ ใจกล้าไม่เบาเลย” เฟิงลี่พูดเสียงเย็น
“ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็ให้ทุกคนช่วยกันลากตัวออกมาไม่ได้หรือไง?”
“เกรงว่าจะไม่ได้ มนุษย์คนนี้ประหลาดมาก การโจมตีของพวกเราดูเหมือนจะใช้กับเขาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น”
“ฮึ ทักษะทุกอย่างย่อมมีขีดจำกัด ทักษะที่หลบการโจมตีของพวกแกได้ จะไม่มีผลข้างเคียงเลยได้ยังไง”
“ทุกคนลงมือให้หมด ต้องระเบิดมันออกมาให้ได้!” เฟิงลี่พูดเสียงเย็น
“รับทราบ!”
ยอดฝีมือเผ่าลมกรดขานรับ จากนั้นก็อาศัยการตรวจจับของเครื่องชี้นำตามร่องรอย ระบุตำแหน่งของเฉินห่าวได้อย่างรวดเร็ว
ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะลงมือ ทุกคนกลับชะงักงัน
เพราะจากสัญญาณที่ตรวจจับได้ ตำแหน่งของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปตลอด แถมยังมุดไปมาท่ามกลางฝูงชน หากพวกเขาลงมือ คนที่บาดเจ็บก่อนย่อมเป็นพวกเดียวกัน
แม้เครื่องชี้นำตามร่องรอยจะตรวจจับตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ แต่ก็ระบุได้เพียงคร่าว ๆ ในบริเวณแคบ ๆ ไม่ชัดเจนเหมือนมองเห็นด้วยตา
หากพวกเขาจะโจมตี ก็ต้องใช้ทักษะโจมตีเป็นวงกว้าง แต่ไม่ว่าทักษะไหนจะโดนอีกฝ่ายหรือไม่ก็ยังไม่แน่ ทว่าโดนพวกเดียวกันแน่นอน
“แยกย้ายกันออกไป!” ผู้อาวุโสหลายคนตะโกนลั่น
สมาชิกเผ่าลมกรดพากันรีบกระจายตัวออกไป
แต่พอพวกเขาแยกกัน เงาร่างนั้นก็แยกตามไปด้วย ยังคงซ่อนอยู่ท่ามกลางผู้คน ไม่ยอมออกมา
“แม่งเอ๊ย เจ้าเล่ห์ฉิบหาย!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งสบถ
“ไม่ต้องออมมือ ลงมือเลย!” เฟิงลี่กลับพูดเสียงเย็น