เฉินห่าวพุ่งฝ่าป่าไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ไปถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ลึกเข้าไปในหุบเขามีแอ่งน้ำอยู่ เขาเคยเห็นแอ่งน้ำนี้ตอนออกตามหาสัตว์ประหลาดมาก่อน จึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี
เฉินห่าวไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตัวลงน้ำทันที
ขณะนั้น เหล่าผู้อาวุโสเผ่าลมกรดที่ไล่ล่ามาถึงพลันหยุดลง
“กลิ่นอายของเครื่องชี้นำหายไปอีกแล้ว” ผู้อาวุโสสามขมวดคิ้ว
“ไม่เป็นไร เขาน่าจะมีสกิลที่บดบังกลิ่นอายของเครื่องชี้นำได้ชั่วคราว แต่สกิลนี้คงอยู่ได้ไม่นาน เดี๋ยวก็หมดฤทธิ์แล้ว” ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ย
“อืม”
ในแอ่งน้ำ เฉินห่าวแช่ร่างทั้งตัวลงไป ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วล้างตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าก็ซักซ้ำหลายรอบ
“คราวนี้คงหาไม่เจอแล้วมั้ง” เฉินห่าวคิดในใจ
พอล้างตัวเสร็จก็ปีนขึ้นมา เอาเสื้อผ้าไปตากไว้ข้าง ๆ แล้วนอนแผ่หราอยู่บนพื้นทั้งที่ยังเปลือยเปล่า
“แม่งเอ๊ย เหนื่อยชะมัด”
แต่เขาเพิ่งนอนได้ไม่นาน เสียงแหวกอากาศหลายสายก็ดังขึ้นกะทันหัน
“เชี่ย!” เฉินห่าวกลิ้งตัวลุกพรวด คว้าเสื้อผ้าแล้วหายตัวไปทันที ก่อนจะสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
“บ้าชะมัด ทำไมยังหาเจออีก?” สีหน้าเฉินห่าวมืดครึ้ม เขามั่นใจว่าล้างตัวสะอาดพอแล้ว ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยอาบน้ำจริงจังขนาดนี้ แต่พวกนั้นกลับยังตามหาเขาเจอ
ดูท่าของแบบนี้จะล้างด้วยน้ำไม่ออก เฉินห่าวปวดหัวขึ้นมา
ยังดีที่ไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตคงป่นปี้หมด