บริเวณเชิงเขาแห่งหนึ่งในเทือกเขาตงหลิ่ง..
หูเหวินเลี่ยงกับคนอื่น ๆ เฝ้าอยู่หน้าถ้ำ สายตาจับจ้องไปยังที่ไกล ๆ อย่างกังวล
“ห่าวจื่อทำไมยังไม่กลับมาอีก? หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หูเหวินเลี่ยงถามเสียงเบา
“ถุย ๆ ๆ ปากเสียจริง เฉินห่าวใช้วิชาเลือนกายจนไร้เทียมทาน จะเกิดเรื่องได้ยังไง” หูเหวินจิ้งถลึงตาใส่หูเหวินเลี่ยง
“เอ่อ...ผมผิดไปแล้ว พี่” หูเหวินเลี่ยงรีบก้มหน้ายอมรับผิด แต่ในใจกลับด่าเฉินห่าวไปไม่รู้กี่รอบ พี่สาวเขาถึงกับเข้าข้างคนนอก ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้เฉินห่าวนั่นแท้ ๆ
“ก็นานจริง ๆ นั่นแหละ นี่ก็เกือบสองวันแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะกลับมาส่งข่าวบ้าง” จ้าวคุนบ่น
“บางทีอาจไม่สะดวกออกมาก็ได้ ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ความสามารถในการปกป้องตัวเองของห่าวจื่อไม่ได้ด้อยกว่าหัวหน้ามากแล้ว ต้องไม่เป็นอะไรแน่” จงหย่วนเซินปลอบ
“อืม”
ขณะเดียวกัน ในสนามรบ..
ผู้อาวุโสใหญ่เลิกไล่ล่าเฉินห่าวแล้ว เพียงเฝ้าจับตาความเคลื่อนไหวของเขาจากระยะไกลอยู่ตลอดเวลา
ไล่ตามกันมานานขนาดนี้ กลับแตะขนอีกฝ่ายไม่ได้สักเส้น แต่พวกเดียวกันถูกฆ่าไปไม่น้อย ทำให้เขาจนปัญญา ได้แต่หยุดมือไว้ก่อน รอให้หัวหน้าเผ่ากลับมาแล้วค่อยว่ากัน ขอแค่สถานการณ์ยังไม่หลุดจากการควบคุมก็พอ เมื่อหัวหน้าเผ่ากลับมา ไอ้หมอนี่ก็หนีไม่พ้นแน่
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเลิกตาม เฉินห่าวก็ยินดีได้พักพอดี เขาจะได้ฟื้นฟูพลังจิตให้เต็มที่ แถมยังฉวยคริสตัลพลังมาได้อีกหน่อย
ตอนนี้สมาชิกเผ่าลมกรดในสนามรบลำบากใจสุด ๆ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดขั้นเทียนจีระดับสูง พวกเขาก็ไม่รู้ว่าควรฆ่าหรือไม่ควรฆ่าดี
ถ้าฆ่ามัน ไอ้หมอนั่นต้องวิ่งมาแย่งทันที ต่อให้ขุดคริสตัลพลังออกมาก่อน มันก็ยังฆ่าคนแล้วชิงคริสตัลพลังไปอยู่ดี โจรยังไม่เหี้ยมเท่ามันเลย!