หัวเซี่ย...
ศูนย์บัญชาการฐานที่มั่นปักกิ่ง..
“ผู้บัญชาการหลง ยังติดต่อหัวหน้าทีมหยางกับคนอื่น ๆ ไม่ได้อีกหรือครับ?” เหล่าผู้บริหารระดับสูงของหัวเซี่ยมองหลงจ้านกั๋วอย่างกระวนกระวาย
หลงจ้านกั๋วส่ายหน้า...
“ใต้ปากปล่องภูเขาไฟน่าจะมีแดนมิติว่างเปล่าอยู่ พวกเขาคงเข้าไปอยู่ข้างในนั้น”
“ข้างในนั่นน่าจะเป็นรังของอสูรผิวแดง การที่หัวหน้าทีมหยางกับพวกบุกเข้าไปแบบนั้น เสี่ยงเกินไปหรือเปล่า?” ทุกคนต่างมีสีหน้าเป็นกังวล
ตอนที่หยางปินกับพวกใช้กำลังเด็ดขาดกวาดล้างตระกูลฉินในปักกิ่ง และบีบบังคับให้สถานการณ์ในเมืองเปลี่ยนแปลงไป พวกเขายังมีความเห็นต่อหน่วยดาวร่วงไม่น้อย
แต่หลังผ่านเรื่องราวมามากมาย ท่าทีที่มีต่อหยางปินและคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปนานแล้ว
พวกเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของหัวเซี่ย ย่อมรู้จักมองภาพรวม
ทุกคนรู้ดีว่าหยางปินและคนอื่น ๆ สำคัญต่อหัวเซี่ยมากเพียงใด จึงไม่อยากให้พวกเขาเกิดเรื่องขึ้น
ถ้าอยู่บนโลกสีคราม พวกเขาคงไม่ต้องเป็นห่วงเลย เพราะด้วยฝีมือของหน่วยดาวร่วง บนโลกสีครามไม่มีใครทำอันตรายพวกเขาได้
แต่ในแดนมิติว่างเปล่า ต่อให้มั่นใจในฝีมือของพวกเขาแค่ไหน ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“เลิกกังวลกันไปเองเถอะ ในเมื่อพวกเขาเข้าไป ก็ต้องมั่นใจอยู่แล้ว อย่าได้ยินไอ้คุโรดะพูดพล่ามไม่กี่คำแล้วเสียขวัญกันเอง”
“หน่วยดาวร่วงไม่ได้มาถึงจุดนี้เพราะโชคช่วย แต่ค่อย ๆ ฝ่าฟันมาด้วยตัวเอง ความสามารถของพวกเขาเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้” หลงจ้านกั๋วกล่าว