โลกสีแดงคล้ำ...
ผ่านไปสามวันแล้วนับตั้งแต่หยางปินกับพวกพากันเข้าสู่โลกแห่งนี้
ตลอดสามวัน พวกเขาอาศัยฝูงนกเพลิงกระจายเผ่าอสูรผิวแดงไปทีละเผ่า จากนั้นก็สังหารอสูรผิวแดงไปแล้วหลายระลอก เก็บคริสตัลพลังมาได้กองโต
โลกใบนี้ไม่เล็ก แต่สิ่งมีชีวิตกลับมีไม่มาก นอกจากอสูรผิวแดงแล้ว พวกเขายังเจออสูรเกราะแดงตามที่นกเพลิงเรียกอยู่แค่สามครั้ง มันมีรูปร่างคล้ายตัวนิ่ม
อสูรเกราะแดงพวกนี้มีเกราะป้องกันแข็งแกร่งมาก ทั้งยังขุดดินได้ ฆ่ายากสุด ๆ
หลายครั้งที่หยางปินกับพวกบุกโจมตี ก็ยังฆ่าได้ไม่ถึง 100 ตัว
พูดได้แค่ว่า สายพันธุ์ที่มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ในสถานที่แบบนี้ ล้วนมีความสามารถอยู่บ้างแทบทั้งนั้น
นอกจากพวกมันแล้ว แทบไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นอีกเลย
ส่วนอสูรผิวแดงนั้นมีจำนวนไม่น้อย อย่างน้อยก็น่าจะหลายล้านตัว
ตลอดสามวัน พวกเขาบุกโจมตีเผ่าต่าง ๆ หลายสิบเผ่า ได้คริสตัลพลังมากกว่า 300,000 ก้อน
น่าเสียดายที่ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะวีรกรรมของพวกเขาเลื่องลือไปทั่วเผ่าอสูรผิวแดง
เห็นได้ชัดว่าต่อจากนี้พวกเขาคงใช้วิธีนี้สังหารอสูรผิวแดงไม่ได้อีก
ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของพวกเขายังทำให้เผ่าเล็ก ๆ บางเผ่ารวมตัวเป็นพันธมิตรกัน
ตอนนี้อสูรผิวแดงจำนวนมหาศาลกำลังค้นหาพวกเขาแบบปูพรม ขอแค่โผล่หัวออกไป ก็ต้องเจอกับการไล่ล่าจากอสูรผิวแดงนับไม่ถ้วน
“เอาละ แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ปล่อยพวกมันไปก่อน พวกเราก็ควรออกไปฆ่าพวกญี่ปุ่นกันต่อได้แล้ว” หยางปินเอ่ย
ไม่ใช่ว่ากลัว แค่ฆ่าจนพอแล้วจริง ๆ