หยางปินกับพวกใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะปีนออกมาจากหลุมลึกด้านล่างได้
สาเหตุหลักคือหลุมถูกกลบแน่นจนแทบไม่มีช่องให้ขยับ ทุกคนจึงทำได้เพียงให้จงหย่วนเซินค่อย ๆ ขุดทางขึ้นไปทีละนิด อีกทั้งต้องขุดขึ้นด้านบน จึงลงมือได้ลำบากเป็นพิเศษ
โชคดีที่มีจงหย่วนเซินอยู่ด้วย สุดท้ายทุกคนก็ปีนออกมาได้อย่างปลอดภัย
เมื่อเห็นหยางปินกับพวกออกมา สีหน้าติงอู่ซับซ้อนอยู่บ้าง แต่ก็ยังยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับ
“หัวหน้าทีมหยาง ในที่สุดพวกคุณก็ออกมาได้ ตอนหลุมถล่มผมตกใจแทบตาย”
“อืม เกิดเหตุไม่คาดคิดนิดหน่อย” หยางปินปัดฝุ่นบนตัว พลางตอบ
“ไม่ทราบว่าทำไมหัวหน้าทีมหยางถึงต้องขุดหลุมลึกขนาดนั้นลงไปข้างล่าง หรือว่ามีสมบัติอยู่?” ติงอู่ยังอดถามไม่ได้ในที่สุด
“อืม มีสมบัติจริง ๆ” หยางปินยิ้มน้อย ๆ มองสีหน้าของติงอู่ก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ของสิ่งนี้ย่อมเอาให้คนอื่นดูไม่ได้
“ครั้งนี้ที่ได้สมบัติมา ต้องขอบคุณท่านเจ้าเมืองติง หากคุณไม่พาพวกเรามาที่นี่ พวกเราก็คงเอาของชิ้นนี้มาไม่ได้” หยางปินกล่าวอย่างสุภาพ
“มิกล้าครับ การได้ช่วยหน่วยดาวร่วงถือเป็นเกียรติของผม” แม้ในใจติงอู่จะขมขื่นอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมา
กลับเป็นลูกน้องคนอื่น ๆ ที่สีหน้าหม่นหมองกันไปหมด
ใครก็ตามที่ถูกแย่งสมบัติจากมือไปย่อมรู้สึกไม่พอใจทั้งนั้น
หยางปินเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา
ต้องยอมรับว่าติงอู่เป็นคนมีความสามารถจริง ๆ รู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์ แม้แววตาจะเจือความขมขื่น แต่ก็ไม่มีความเกลียดชัง เห็นได้ชัดว่าเขามองสถานการณ์ออกตั้งนานแล้ว