เมื่ออาต๋ายฟาดง้าวลงไป แหล่งแร่ที่พวกเขาทั้งกลุ่มช่วยกันทุบแทบตายจนลึกได้แค่ครึ่งเมตร ก็ถูกฟาดเป็นหลุมลึกกว่าสิบเมตรในพริบตา
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างสูดหายใจเฮือก
พวกเขาเพิ่งสัมผัสมากับตัวว่าแร่สีดำนี่แข็งแกร่งแค่ไหน แถมยังอยู่ใต้ดินลึกเป็นพันเมตร แรงกดดันมหาศาลยิ่งทำให้มันยากต่อการทุบทำลาย
เมื่อครู่พวกเขาทุ่มสุดชีวิตยังทุบลงไปได้แค่ครึ่งเมตร แต่อีกฝ่ายกลับฟาดลงไปลึกกว่าสิบเมตรได้อย่างง่ายดาย
วินาทีนั้น ทุกคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงช่องว่างระหว่างพวกเขากับอาต๋าย
ต่อให้พวกเขาเข้าสู่ระดับอวี้เหิงแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ก็ดูเหมือนยังเป็นแค่มดปลวกที่ถูกตบตายได้ง่าย ๆ
“พี่ปิน พี่ว่าอาต๋ายอยู่ในขั้นไหนกันแน่?” เฉินห่าวถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ไม่รู้ แต่ฉันเดาว่าอย่างน้อยก็น่าจะอยู่ระดับเทียนจี!” หยางปินเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน
“ระดับเทียนจี!”
ทุกคนเบิกตากว้าง!
ไม่แปลกเลยที่จะแข็งแกร่งขนาดนี้! ถ้าผู้แข็งแกร่งระดับนี้คิดจะฆ่าพวกเขา ก็คงง่ายพอ ๆ กับฆ่าไก่
อาต๋ายไม่สนใจดินที่พังถล่มลงมาแม้แต่น้อย มันเหวี่ยงง้าวฟางเทียนฟาดไปยังแนวแร่ข้างหน้าอีกครั้ง
“ตูม!”
เสียงสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง แผ่นดินสั่นสะเทือนอีกหน ดินจำนวนมากร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย
หลุมลึกที่จงหย่วนเซินขุดไว้ถูกดินถมจนเต็มไปนานแล้ว ทุกคนจึงทำได้เพียงเคลื่อนไหวอยู่ในเกราะป้องกันที่จงหย่วนเซินกางขึ้น
แต่อาต๋ายไม่สะทกสะท้าน ยังคงทุบต่อไป