หลังทหารออกไป หลงจ้านกั๋วก็จมอยู่ในห้วงความคิด
เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าการกระทำของประเทศญี่ปุ่นครั้งนี้หมายความว่าอย่างไร
ขนาดทุกคนยังเอาตัวเองไม่รอดอยู่แล้ว แต่พวกนั้นกลับยอมเสี่ยงข้ามทะเลมาเหยียบแผ่นดินหัวเซี่ย ทั้งหมดนี้เพื่ออะไรกันแน่
หลงจ้านกั๋วคิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่เลิกคิด
ถึงตอนนั้นจับคนญี่ปุ่นมาได้สักคน ค่อยสอบปากคำก็รู้เอง
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะขึ้นอีกครั้ง
“เข้ามา!”
ไม่นานนัก ทหารอีกนายก็เดินเข้ามา
“ผู้บัญชาการหลง เกิดเรื่องที่ฐานที่มั่นเมืองหยางครับ!”
“เกิดอะไรขึ้น?” หลงจ้านกั๋วตกใจ
ฐานที่มั่นเมืองหยางอยู่ภายใต้การดูแลของเขตทหารภาคใต้ เป็นฐานที่มั่นขนาดใหญ่พิเศษซึ่งมีประชากรมากที่สุดรองจากปักกิ่ง ประชากรมีมากกว่าสองล้านคน
เมื่อฐานที่มั่นขนาดใหญ่เช่นนี้เกิดเรื่องขึ้น ย่อมทำให้หลงจ้านกั๋วเป็นห่วงอย่างยิ่ง
“เมื่อเช้านี้ ทางฐานที่มั่นเมืองหยางโทรมาแจ้งว่า ฐานที่มั่นเมืองกว่านเปิดฉากโจมตีพวกเขาอย่างกะทันหันครับ”
“ตอนแรกพวกเราไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะฐานที่มั่นเมืองกว่านเป็นแค่ฐานที่มั่นขนาดใหญ่ จะเอาไปเทียบกับฐานที่มั่นเมืองหยางได้ยังไงครับ”
“ต่อมาเจ้าหน้าที่ของเราติดต่อไปทางเมืองหยางเพื่อสอบถามสถานการณ์ แต่กลับติดต่อไม่ได้แล้วครับ!”
“ติดต่อไม่ได้แล้ว? หรือระหว่างสู้รบพวกเขาไม่มีเวลารับสาย?” หลงจ้านกั๋วถามอย่างสงสัย
“ตอนแรกพวกเราก็คิดแบบนั้นครับ แต่เมื่อครู่เจ้าหน้าที่ของเราได้รับโทรศัพท์จากทางนั้น อีกฝ่ายบอกว่าต่อจากนี้ฐานที่มั่นเมืองหยางจะอยู่ในการดูแลของเขา!”
“อยู่ในการดูแลของเขา!? ฐานที่มั่นขนาดใหญ่พิเศษของทางการ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ใครให้สิทธิ์เขาเข้าควบคุมกัน!” หลงจ้านกั๋วเดือดดาล