เช้าวันต่อมา ถังเวยเวยก็พาคนของเธอออกไป
ฐานที่มั่นในเมืองถานที่เธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก ใช้เวลาเดินทางกลับไม่นาน
หยางปินกับพวกตื่นขึ้นมากินมื้อเช้า แล้วขี่สัตว์พาหนะบินจากไปเช่นกัน
หลงโยวหรานเดินทางไปนครดาวร่วงพร้อมกับพวกเขาด้วย ยัยคนนี้เกาะติดหน่วยดาวร่วงไม่ปล่อยแล้ว
รวมหลงโยวหรานเข้าไปด้วยก็มีทั้งหมด 10 คน พอดีกับสัตว์พาหนะบินห้าตัว!
แต่หยางปินก็ขี่เสี่ยวซวิ่นคนเดียวไม่ได้แล้ว สัตว์พาหนะทุกตัวต้องมีคนนั่งสองคน
เดิมทีหยางปินตั้งใจจะนั่งกับเฉินห่าว แต่หลินอี้เฟยกลับยกที่นั่งของตัวเองให้หลงโยวหราน แล้วตัวเธอก็ย้ายมานั่งเสี่ยวซวิ่นกับหยางปิน
ทำเอาหยางปินงงไปหมด
ช่วงนี้ยัยคนนี้เป็นอะไรไปนะ รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล
แม้หยางปินจะไม่ใช่คนอ่อนไหวต่อความรู้สึกนัก แต่พฤติกรรมผิดปกติของหลินอี้เฟยในช่วงนี้ก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกได้
ดูเหมือนยัยคนนี้จะคิดเกินเลยกับเขาแล้ว!
ไหนบอกว่าเข้าหน่วยดาวร่วงเพื่อเพิ่มพลังไงล่ะ ทำไมถึงไม่บริสุทธิ์ใจเหมือนเดิมแล้ว?
หยางปินรู้สึกลำบากใจ พูดตามตรง ไม่ว่าจะหน้าตาหรือบุคลิก หลินอี้เฟยล้วนสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ ตอนเจอเธอครั้งแรก หัวใจเขาก็หวั่นไหว นี่แหละถึงเป็นเหตุผลที่เขาใช้เนตรหยั่งเห็นมองเธอจนหมดเปลือกตั้งแต่แรกพบ
ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไป เขาไม่เปิดเนตรหยั่งเห็นดูหรอก
แต่บางทีเพราะใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเข้า ความรู้สึกแบบนั้นกลับค่อย ๆ จางหายไป เขามองเธอเป็นเพื่อนร่วมทีมมากกว่า
พอจู่ ๆ รู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้ ก็ทำเอาหยางปินไม่รู้จะรับมืออย่างไร
เขามั่นใจมากว่าเมื่อก่อนหลินอี้เฟยไม่ได้คิดอะไรแบบนี้แน่นอน
ก่อนหน้านี้เธอมองเขาเป็นหัวหน้าทีมมาตลอด และมุ่งแต่จะเพิ่มพลังให้ตัวเอง
ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยคนนี้เริ่มคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร