“เลี่ยงจื่อ มือของเซียวหานรักษาได้ไหม?” หยางปินหันไปถามหูเหวินเลี่ยง
“ถ้าแขนเขายังอยู่ก็พอรักษาได้ แต่สภาพแบบนี้ไม่ไหว พลังรักษาของผมยังทำให้แขนขางอกกลับมาไม่ได้!” หูเหวินเลี่ยงส่ายหน้า
“ยังมีอีกวิธี คือเอาแขนข้างใหม่มาต่อ แต่ร่างกายอาจไม่เข้ากัน...”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องต่อ แบบนี้ก็ดีแล้ว แขนข้างนี้จะคอยเตือนสติผม!” เซียวหานกลับยอมรับได้
“คิดได้ก็ดีแล้ว” หยางปินตบบ่าเซียวหาน
“อืม”
“ไม่ต้องห่วง เซียวหาน รอให้พลังพิเศษของผมเลื่อนขั้นอีกครั้ง บางทีอาจทำให้แขนขางอกกลับมาได้ก็ได้” หูเหวินเลี่ยงปลอบ
“จริงเหรอ?” เซียวหานตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
ใครจะอยากเป็นจอมยุทธ์แขนเดียว ถ้ายังมีแขนขาครบดีอยู่?
“จริงสิ พลังพิเศษของผมเก่งมาก ขอแค่คุณทุ่มเทให้กับนครดาวร่วง วันนั้นก็อยู่ไม่ไกลหรอก” หูเหวินเลี่ยงพูดอย่างมั่นใจ
“วางใจได้ ผม เซียวหาน ไม่ใช่คนอกตัญญู พวกคุณช่วยผมขึ้นมาจากนรก แถมยังให้ผมเข้าร่วมนครดาวร่วง ต่อจากนี้ชีวิตของผมจะเป็นของนครดาวร่วง!” เซียวหานกล่าวหนักแน่น
มีเพียงคนที่ผ่านความสิ้นหวังมาอย่างแท้จริงเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าการมีชีวิตอยู่มีค่ามากเพียงใด
“อืม เรื่องนี้ฉันเชื่อ” หยางปินพยักหน้า
ดูจากท่าทีของเซียวหานแล้ว ต่อไปเขาคงทำผลงานได้ไม่เลวบนบันไดสวรรค์!
พลังพิเศษของเซียวหานแข็งแกร่งอยู่แล้ว ทั้งยังผ่านการขัดเกลาจิตใจมาพอสมควร แม้ตอนนี้จะอยู่แค่จุดสูงสุดของขั้นเก้า แต่ก็มีคุณสมบัติพอจะเข้าสู่กลุ่มอันดับสอง