เมื่อเห็นหยางปินกับคนอื่น ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ สีหน้าของซูจิ่นก็หม่นลงอย่างสิ้นเชิง
“จบเห่แล้ว! ฉันบอกแล้วไงว่าต้องฆ่ามัน พวกนายก็ไม่ยอมฟัง ทีนี้เป็นไงล่ะ!” ติงเผิงพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
“หุบปาก!” ซูจิ่นตวาดอย่างโกรธจัด
“เธอตะคอกใส่ฉันเหรอ!? ตลอดทางมานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันคอยรับใช้เธออยู่ข้างกาย เธอจะมีวันนี้ได้หรือไง? นี่เธอกล้าตะคอกใส่ฉันงั้นเหรอ!?”
“หุบปากสักทีได้ไหม!” ซูจิ่นพูดอย่างหงุดหงิด
“ได้... ดีมาก ซูจิ่น ฉันมองเธอออกแล้ว ในเมื่อทีมจิ้งจอกเงินกำลังจะพังอยู่แล้ว ฉันก็ไม่รับใช้เธออีกต่อไป!” พูดจบติงเผิงก็หันหลังจะเดินจากไป
“กลับมา!”
“ใครบอกว่าทีมจิ้งจอกเงินกำลังจะพัง!?”
“เหอะ สภาพแบบนี้แล้วยังคิดว่าจะมีหวังอะไรอีก? หรือเธอคิดว่าพวกเราจะสู้กับอีกฝ่ายได้ด้วยกำลังที่มี?” ติงเผิงหัวเราะเยาะ
“แน่นอนว่าไม่ได้ แต่ตั้งแต่เธอกลับไปจนถึงให้กองทัพสืบสวน แล้วกว่าจะหาคำตอบเจอ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งหรือสองวัน เวลาตั้งมากพอให้พวกเราไปที่อื่นได้ ด้วยฝีมือของพวกเรา ต่อให้ออกจากเมืองไปตั้งหลักในหมู่บ้าน ก็ยังอยู่รอดได้อย่างสบาย” เห็นได้ชัดว่าซูจิ่นเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของซูจิ่น ติงเผิงก็นิ่งคิด เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็คิดว่าวิธีนี้ใช้ได้
แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจออกจากทีมจิ้งจอกเงินไปแล้ว จะให้ย้อนกลับไปได้อย่างไร ยังมีศักดิ์ศรีอยู่ไหม?
“งั้นก็ขอให้พวกเธอเดินทางปลอดภัย ฉันไม่ไปด้วยแล้ว!”
พูดจบ ติงเผิงก็เดินไปทางไกลอีกครั้ง