เมื่อได้ยินเสียงของหูเหวินเลี่ยง หูเหวินจิ้งก็ลุกพรวดจากโซฟาทันที เธอมองหูเหวินเลี่ยงอย่างเหม่อลอย น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
นิสัยของเธออ่อนแออยู่แล้ว หลังวันสิ้นโลกมาถึง เธอพาพ่อแม่หนีตายมาตลอดทาง จนท้ายที่สุดยังต้องเห็นพ่อแม่ตายอย่างอนาถต่อหน้าต่อตา จิตใจสิ้นหวังจนแทบพังทลาย
ที่ผ่านมาเธอพยายามปกปิดความรู้สึกเอาไว้สุดกำลัง แต่พอได้พบหูเหวินเลี่ยงอีกครั้ง ก็ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้อีก เธอโผเข้าไปกอดเขา น้ำตารินไหลไม่หยุดราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
ดวงตาของหูเหวินเลี่ยงเองก็แดงก่ำ แม้ทั้งคู่จะไม่ได้พบกันเพียงครึ่งปีกว่า แต่ในโลกที่ล่มสลายเช่นนี้กลับรู้สึกราวกับห่างกันไปหลายศตวรรษ
ต่างจากพี่น้องคู่อื่น ด้วยนิสัยของหูเหวินจิ้ง อีกทั้งทั้งคู่ยังอายุห่างกันไม่ถึงสองปี หลายครั้งหูเหวินเลี่ยงกลับดูเหมือนเป็นพี่ชายเสียมากกว่า
เมื่อเห็นภาพนั้น หยางปินก็ปิดประตูห้องเงียบ ๆ แล้วพาเฉินห่าวกับหลินอี้เฟยออกจากห้องไป
“พี่ปินไปเจอพี่สาวของเลี่ยงจื่อจากที่ไหนเหรอ?” เฉินห่าวถามด้วยความสงสัย
“พูดได้แค่ว่าบังเอิญน่ะ”
“ตอนขากลับบังเอิญเจอผู้มีพลังพิเศษสายฟื้นฟูคนหนึ่ง เดิมทีคิดจะชวนตัวมาอยู่ด้วย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพี่สาวของเลี่ยงจื่อ” หยางปินพูดอย่างกระอักกระอ่วน
“ฮ่า ๆ บังเอิญจริง ๆ ด้วย”
“เธอเป็นสายฟื้นฟูเหรอ? เลี่ยงจื่อเป็นสายรักษา บังเอิญขนาดนั้นเลยหรือไง หรือว่าพลังพิเศษเกี่ยวข้องกับสายเลือดด้วย?” หลินอี้เฟยถามอย่างสงสัย