จากอำเภอหรูถึงม่อตูมีระยะทางกว่าพันกิโลเมตร หยางปินกับพวกนั่งพาหนะบินได้ ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะมาถึง
เพิ่งมาถึงเหนือม่อตูได้ไม่นาน พวกเขาก็มองเห็นฐานที่มั่นขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง
หยางปินครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นทันที
ม่อตูกว้างใหญ่มาก จะให้ตามหาพวกอสูรผิวแดงหลายร้อยตัวจากที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ถามคนของฐานที่มั่นม่อตูตรง ๆ น่าจะสะดวกกว่า
พอพวกเขาเข้าใกล้ ฐานที่มั่นม่อตูก็เปิดสัญญาณเตือนภัยทันที จากนั้นปืนต่อสู้อากาศยานหลายกระบอกก็หันปากกระบอกยิงใส่สัตว์ปีกสองสามตัวบนฟ้าในทันที
“ฟิ้ว ๆ!”
กระสุนปืนใหญ่ที่ลากเปลวไฟเป็นทาง พุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง
เสี่ยวฮุยกับพวกเร่งความเร็วทันที ร่างของพวกมันพลิกเปลี่ยนทิศกลางอากาศไม่หยุด เพื่อหลบกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอก
ขณะที่หยางปินกำลังคิดว่าจะลงมือดีไหม จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังสนั่นมาจากด้านล่าง
“หยุดมือ!”
นายทหารระดับสูงคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ตะโกนเสียงดังว่า “ทุกคนหยุด! เก็บปืนใหญ่เดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง ทหารเฝ้าเมืองเหล่านั้นแม้จะงุนงง แต่ก็หยุดยิงและเก็บปืนใหญ่ทันที
หยางปินยิ้ม ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวซวิ่นกับพวกบินลงไป
พาหนะบินได้หลายตัวกระพือปีก พุ่งเข้าสู่ฐานที่มั่นทันที แล้วร่อนลงกลางลานกว้างแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและใคร่รู้ของผู้คนด้านล่าง
หยางปินกับพวกเพิ่งกระโดดลงจากหลังเสี่ยวซวิ่น นายทหารระดับสูงคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาถามอย่างระมัดระวังว่า “ขอถามหน่อยครับ ใช่หัวหน้าทีมหยางหรือเปล่า?”