เมื่ออุกกาบาตเพลิงยังฆ่าคนกลุ่มนี้ไม่ตาย พวกอสูรผิวแดงก็ไล่ตามทุกคนต่อไป
“แม่งเอ๊ย คิดว่าพวกเราเป็นพวกที่รังแกกันได้ง่าย ๆ หรือไง!?” หยางปินเอ่ยเสียงเย็น
“อาต๋าย ลุย!”
สิ้นเสียงหยางปิน ร่างของอาต๋ายก็ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนพุ่งตรงลงไปเบื้องล่าง
แม้ตอนนี้พวกเขาจะอยู่สูงจากพื้นหลายร้อยเมตร แต่ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวของอาต๋าย ความสูงแค่นี้ย่อมไม่ส่งผลอะไร
“ตึง!”
ร่างของอาต๋ายกระแทกพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
อสูรผิวแดงกลุ่มหนึ่งมองอย่างงุนงง ทำไมถึงมีตัวหนึ่งตกลงมาได้ล่ะ?
ถึงจะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกมันชะงัก อสูรผิวแดงที่นำหน้าพุ่งเข้าใส่อาต๋ายทันที
อาต๋ายไร้สีหน้า เพียงเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
“ตึง...”
หมัดธรรมดา ๆ เพียงหมัดเดียวก็ซัดอสูรผิวแดงตัวนั้นจนกลายเป็นหมอกเลือดสลายไปกลางอากาศ คริสตัลสีเขียวเม็ดหนึ่งร่วงลงพื้น
“!!!”
ทั้งบริเวณพลันเงียบกริบ!
อสูรผิวแดงที่กำลังวิ่งอยู่หยุดกึกพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้างจ้องภาพตรงหน้า ราวกับถูกแช่แข็ง
“เอื๊อก...” ทุกคนในหน่วยดาวร่วงต่างกลืนน้ำลาย
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นอาต๋ายลงมือจริง ๆ พลังอันแข็งแกร่งของมันทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง
“คริสตัลสีเขียว? พี่ปิน นี่เป็นระดับอวี้เหิงใช่ไหม!?” เฉินห่าวถามเสียงเบา
“อืม ระดับอวี้เหิง” หยางปินพยักหน้า
ในใจเขาก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง พลังของอาต๋ายอาจแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก