ขณะที่หยางปินและคนอื่น ๆ กำลังตั้งใจปรับตัวเข้ากับพลังของตัวเอง โทรศัพท์ดาวเทียมที่พกติดตัวหยางปินก็พลันดังขึ้น
หยางปินรู้สึกแปลกใจ จึงหยิบขึ้นมารับสาย
ไม่นาน สีหน้าของหยางปินก็เคร่งขรึมลง
หลังวางสาย เขาก็ตกอยู่ในห้วงความคิด
“ผิวแดง เป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ ระดับสิบห้าขึ้นไป!”
“ดูท่าคงมาจากแดนมิติว่างเปล่าแน่”
ไม่คิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าของหัวเซี่ยยังไม่ทันออกมาสร้างปัญหา ประเทศญี่ปุ่นกลับส่งพวกมันมาชุดหนึ่งก่อน
“ไอ้พวกญี่ปุ่น นี่พวกแกกำลังเล่นกับไฟนะ!” หยางปินพูดเสียงต่ำ
“หัวหน้า เกิดอะไรขึ้น?” เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ พากันเข้ามาล้อม
“ลุงหลงโทรมาบอกว่า มีอสูรผิวแดงฝีมือแข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งโผล่ที่ม่อตู อย่างน้อยก็ระดับสิบห้าขึ้นไป!”
“ระดับสิบห้า!? ทางม่อตูก็มีแดนมิติว่างเปล่าโผล่มาเหมือนกันเหรอ!?” ทุกคนต่างประหลาดใจ
“เปล่า พวกญี่ปุ่นส่งมา”
“ให้ตายสิ! พวกญี่ปุ่นคิดจะฆ่าพวกเรารึไง!” ไอ้ดำเดือดดาล
“ก็คงคิดแบบนั้นแหละ”
“หัวหน้า งั้นรีบไปดูกันเถอะ พอดีพลังเพิ่มขึ้นมาก กำลังหาคู่มือไม่ได้เลย ระดับสิบห้ากำลังดี เอามาฝึกมือ!” เฉินห่าวดูฮึกเหิม
“ฝึกบ้าอะไร ระวังจะฝึกจนตัวเองตายก่อน” หยางปินกลอกตา
“พวกเขาใช้ผู้วิวัฒน์สายตรวจจับระดับเก้าให้ลองตรวจสอบ แต่กลับตรวจไม่พบ เลยเดาว่าอาจมีระดับสิบห้าขึ้นไป”
“หมายความว่าอย่างน้อยก็ระดับสิบห้า แต่ไม่รู้ว่าขั้นสูงสุดแค่ไหน!”
“...”
“โธ่เอ๊ย นี่พวกเขาเดาสุ่มกันล้วน ๆ เลยเหรอ!” เฉินห่าวพูดอย่างหมดคำจะกล่าว