หลังจัดการสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าพวกนี้ได้ หยางปินก็โล่งอกขึ้นมาก
เจ้าพวกนี้แข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมปะทุ
ตอนนี้จัดการพวกมันได้แล้ว ในที่สุดเขาก็ปลดก้อนหินหนักอึ้งในใจลงได้
หลังมื้ออาหาร หยางปินส่งศพยอดฝีมือเผ่าหลิงหินกว่ายี่สิบร่างจากแหวนมิติให้ฟางซือเจี๋ย กำชับให้เขานำไปให้ลิงขาวไม่กี่ตัวนั้นกินเป็นระยะ
ลิงขาวพวกนี้มีสายเลือดสูงส่ง พละกำลังในการต่อสู้ก็แข็งแกร่งมาก
หยางปินจึงตั้งใจจะบ่มเพาะพวกมันให้ดี ต่อไปพวกมันต้องกลายเป็นกำลังรบสำคัญของนครดาวร่วงได้แน่นอน
ยอดฝีมือเผ่าหลิงหินกลุ่มนี้อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเทียนเฉวียน ศพเหล่านี้เพียงพอให้พลังของพวกมันพุ่งทะยานขึ้นไปได้อย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าทีม คุณกำลังจะออกเดินทางแล้วเหรอ?” ฟางซือเจี๋ยมองหยางปินพลางถาม
“อืม ถึงเวลาไปดูพวกอสูรผิวแดงที่ประเทศญี่ปุ่นแล้ว ถ้าพวกมันออกมาแล้ว คาดว่าคงแข็งแกร่งไม่น้อย พอดีเหมาะให้พวกเราใช้ยกระดับพลัง”
“ถ้าพวกมันยังไม่ออกมา เราก็ไปดูประเทศอื่นต่อ สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าคงไม่ได้มีแค่แถวหัวเซี่ยกับประเทศญี่ปุ่น ประเทศอื่นก็น่าจะมีเหมือนกัน ยังไงก็คงมีบางตัวที่ไม่ได้กลับไปและยังอยู่บนโลกสีคราม”
“นี่เป็นทางลัดในการเพิ่มพลังของพวกเรา ไม่อย่างนั้นฝึกฝนอย่างเดียวช้าเกินไป” หยางปินกล่าว
“คราวนี้ผมจะพาหน่วยพิทักษ์นครดาวร่วงไปด้วย คงต้องออกไปนานหน่อย ทางนครดาวร่วงต้องฝากคุณดูแลแล้ว”
“ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้าทีม ผมชินแล้ว” ฟางซือเจี๋ยยิ้ม