สิ้นเสียงหยางปิน อาต๋ายก็พุ่งทะยานออกไปทันที ตรงเข้าหาชายคนนั้น
“อ๊าก... ฉันสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
ชายคนนั้นคำรามก้อง ปล่อยสกิลนับไม่ถ้วนถาโถมเข้าใส่หยางปิน
น่าเสียดายที่หยางปินระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว พออีกฝ่ายลงมือ เขาก็เคลื่อนย้ายพริบตาออกจากสนามรบทันที
ขณะที่ชายคนนั้นเริ่มโจมตี อาต๋ายก็พุ่งถึงตัวเขาแล้ว หมัดตรง ๆ ไร้ลูกเล่นซัดเข้าใส่ทันที
ชายคนนั้นหน้าถอดสี รีบเสริมสกิลป้องกันรอบตัว พร้อมกับหนีหัวซุกหัวซุน
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด วิธีการทั้งหลายล้วนไร้ความหมาย
หมัดของอาต๋ายทะลวงแนวป้องกันทีละชั้น ก่อนกระแทกเข้าที่อกของอีกฝ่าย
“อั่ก...”
ชายคนนั้นกระอักเลือด ร่างกระเด็นออกไป
เห็นได้ชัดว่าหมัดนี้อาต๋ายยั้งมือแล้ว
ร่างของชายคนนั้นร่วงลงพื้น แต่เขาไม่สนใจบาดแผล ทันทีที่ล้มลงก็พุ่งมุดลงใต้ดิน หมายใช้วิธีนี้หลบหนี
อาต๋ายปรากฏตัวตรงจุดที่ชายคนนั้นมุดดินลงไปในพริบตา จากนั้นก็กระทืบพื้นอย่างแรง
“ตูม...”
เสียงกัมปนาทดังสนั่น พื้นดินสั่นสะเทือนและทรุดตัวลงไปทั้งบริเวณ ร่างหนึ่งถูกกระแทกขึ้นมาจากใต้ดิน ก่อนจะหนีต่อไปอย่างทุลักทุเล
อาต๋ายไล่ตามไปทันที คว้าขาอีกฝ่ายไว้แล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
“พลั่ก...”
เสียงดังสนั่น ชายคนนั้นถูกฟาดจนกระดูกทั่วร่างหัก ร่างอ่อนปวกเปียกกองอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขณะจ้องมองอาต๋าย