ในห้อง..
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะ จ้องไปทางห้องครัวตาไม่กะพริบ น้ำลายแทบจะไหลย้อยกันหมด
หอมเกินไปแล้ว!
กลิ่นหอมลอยออกไปไกลลิบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่อยู่ในบ้าน
“เนื้อหมามาแล้ว...”
ในที่สุดประตูห้องครัวก็เปิดออก หยางปินยกหม้อใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อหมาร้อนฉ่ำเดินออกมา
ทุกคนแทบอดใจรอไม่ไหว พอเนื้อหมาวางลงบนโต๊ะ แต่ละคนก็นั่งไม่ติด ลุกขึ้นมาตักกันจ้าละหวั่น
“ไม่ต้องรีบ ยังมีอีกเยอะ กินกันตามสบาย” หยางปินหัวเราะ
“อื้ม... พี่ปิน ฝีมือทำอาหารของพี่สุดยอดจริง ๆ”
“อร่อยเกินไปแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่าวันสิ้นโลกยังได้กินของอร่อยแบบนี้”
“ฉันเพิ่งรู้ว่าการเข้าร่วมดาวร่วงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต” จงหย่วนเซินถอนใจ
แบบนี้สิถึงเรียกว่าชีวิต
วันสิ้นโลกน่ะเป็นวันสิ้นโลกของคนอื่น เกี่ยวอะไรกับหน่วยดาวร่วงของพวกเรา
ทุกคนไม่สนด้วยซ้ำว่าเนื้อจะลวกปาก ต่างคนต่างกินมูมมาม
กลิ่นเนื้อหมาหอมกรุ่นโชยไปทั่ว แม้แต่แม่ลูกที่อยู่ห้องข้าง ๆ ยังหิวจนน้ำตาไหล
แต่พอนึกถึงคนฝั่งตรงข้ามที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา พวกเธอก็ไม่กล้าเข้าไปหา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา..
ทุกคนลูบท้อง สีหน้าเปี่ยมสุข
ฮัสกี้เอ๋อตัวนั้นหนักตั้งสามร้อยกว่าชั่ง แม้หยางปินจะต้มแค่ส่วนเล็ก ๆ แต่ก็เหลือเฟือให้พวกเขากินจนจุก
หยางปินหั่นเนื้อหมาที่เหลือเป็นชิ้นเล็ก ๆ ย่างไล่ความชื้น แล้วเก็บใส่เป้ของแต่ละคน