เมื่อหยางปินพูดจบ บรรยากาศโดยรอบก็เงียบลงอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือจากเผ่าลมกรดหรือเหล่าสัตว์ประหลาด ต่างมองหยางปินด้วยสีหน้าตกตะลึง
มนุษย์คนนี้จะหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!
พวกเขายอมรับว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก แต่ในที่นี้มียอดฝีมือขั้นเทียนเสวียนมากกว่ายี่สิบคน ในจำนวนนั้นมีผู้ที่อยู่ขั้นสามขึ้นไปมากกว่าสิบคน เขาเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ท้าสู้กับทุกคนเพียงลำพัง คิดว่าตัวเองอยู่ขั้นเทียนซูหรือไง?
ถึงภายนอกพวกต่างเผ่าจะดูตกตะลึง แต่ในใจกำลังแอบยินดี
พวกเขากำลังคิดไม่ตกว่าจะชักจูงให้เหล่าสัตว์ประหลาดร่วมมือกันจัดการมนุษย์คนนี้อย่างไร ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะประกาศศึกกับพวกเขาตรง ๆ
ไม่รู้จะเรียกเขาว่ามั่นใจหรืออวดดีดี!
ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาแบบนั้น พวกเขาก็ต้องสนองให้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกัน
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งเผ่าลมกรดเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนั้น พวกเราก็จะทำตามที่คุณต้องการ!”
จากนั้นเขาหันไปหาเหล่าสัตว์ประหลาดขั้นเทียนเสวียน “ทุกท่าน พักเรื่องบาดหมางระหว่างพวกเราไว้ก่อน แล้วร่วมมือกันจัดการเขาเป็นยังไง?”
“จิ๊บ!” (ดี!)
นกยักษ์ขั้นเทียนเสวียนระดับห้าตัวหนึ่งร้องขึ้น ก่อนที่สัตว์ประหลาดขั้นเทียนเสวียนทั้งหมดจะหันไปมองหยางปิน
พวกต่างเผ่านี่หยิ่งผยองจริง ๆ แค่ฆ่าพวกต่างเผ่าขั้นเทียนเสวียนระดับห้าขั้นสูงสุดได้คนหนึ่ง ก็คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานแล้วหรือ? น่าขัน!
เบื้องล่าง เหล่าสัตว์ประหลาดและสมาชิกจากแต่ละเผ่าที่มีอยู่แน่นขนัดต่างหยุดมือ แล้วหันมามองทางนี้เช่นกัน
พวกเขาอยากรู้เหมือนกันว่ามนุษย์คนนี้เอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าท้าสู้กับยอดฝีมือขั้นเทียนเสวียนมากกว่ายี่สิบคนเพียงลำพัง