ภายในหลุมลึก เฟิงลี่ที่ร่างโชกเลือดพยายามจะลุกขึ้นหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง
การโจมตีครั้งนี้ของหยางปินแทบจะทุบกะโหลกของเขาแตก โชคดีที่เขาแข็งแกร่งพอจะไม่ตายคาที่ หากเป็นยอดฝีมือขั้นเทียนเสวียนทั่วไป คงตายไปหลายรอบแล้ว
ถึงเฟิงลี่จะยังไม่ตาย แต่ก็หมดแรงลุกขึ้นมาแล้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของคนในเผ่า เฟิงลี่กลอกตาขึ้นแทบจะเป็นลมหมดสติ
“บ้าเอ๊ย ไม่ต่อต้านงั้นเหรอ คิดว่าฉันไม่อยากต่อต้านหรือไง ฉันโดนควบคุมอยู่ตลอด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกอัดยังไง จะให้ฉันต่อต้านยังไงวะ!?”
เฟิงลี่คร้านจะมองคนในเผ่า เขาจ้องหยางปินเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและไม่ยินยอม
“ถ้าไม่ใช่เพราะ...พวกแก...ขโมย...คริสตัล...ขั้นเทียนเสวียนระดับห้าขั้นสูงสุด...ไป ฉัน...จะ...แพ้...แกได้ยังไง!”
เขายังจำได้ว่าครั้งก่อนที่เห็นมนุษย์คนนี้ อีกฝ่ายมีพลังแค่ขั้นเทียนเสวียนระดับหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับขึ้นมาถึงขั้นเทียนเสวียนระดับสี่แล้ว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องใช้คริสตัลขั้นเทียนเสวียนระดับห้าขั้นสูงสุดก้อนนั้นไปแน่
นั่นเป็นคริสตัลของเขาแท้ ๆ!
ถ้าเขาได้คริสตัลก้อนนั้นมา ก็มีโอกาสสูงที่จะทะลวงขึ้นสู่ขั้นเทียนซู แล้วจะพ่ายแพ้ให้ฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไร ทั้งยังไม่มีทางต้องตกอยู่ในสภาพถูกสัตว์ประหลาดรุมโจมตีเช่นนี้
ทั้งหมดก็เพราะไอ้พวกสารเลวกลุ่มนี้ขโมยคริสตัลของเขาไป
หยางปินมองเฟิงลี่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
“มนุษย์มีคำโบราณอยู่ว่า ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร แพ้ก็คือแพ้ ผู้แข็งแกร่งไม่เคยสนใจกระบวนการ สนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น”
“ฉันเคยบอกแล้ว ให้แกเตรียมคอยืดรอฉันไว้ ฉันจะมาฆ่าแกด้วยตัวเอง เรื่องแบบนี้ฉันไม่เคยผิดคำพูด!”