กลับถึงบ้าน ทุกคนก็ขนเสบียงลงจากรถ จากนั้นหยางปินกับจงหย่วนเซินก็เข้าไปก่อไฟทำอาหารในครัว
วันนี้ได้เสบียงมาตั้งมากมาย ต้องจัดมื้อใหญ่ฉลองกันให้เต็มที่
ฟางซือเจี๋ยก้าวเข้าไปในวิลล่าแล้วก็แทบตั้งสติไม่อยู่ แม้แต่คนฉลาดอย่างเขายังต้องใช้เวลาทำใจอยู่พักใหญ่
นี่คือโลกาวินาศจริงหรือ? ทำไมที่นี่ถึงไม่มีกลิ่นอายของวันสิ้นโลกแม้แต่นิดเดียว
ห้องสะอาดสะอ้าน โต๊ะไพ่นกกระจอกที่ตั้งอยู่กลางห้องรับแขก รวมถึงไพ่ที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยบนโต๊ะ ล้วนพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกนี้ใช้ชีวิตสบายแค่ไหน
ทำไมรู้สึกเหมือนคนอื่นกำลังเผชิญวันสิ้นโลก แต่พวกเขากลับมาพักร้อนกันอยู่ล่ะ?
“ใจเย็นหน่อย...”
เฉินห่าวตบไหล่ฟางซือเจี๋ย แล้วเลียนน้ำเสียงของหยางปินกล่าวว่า “วันสิ้นโลกน่ะเป็นของคนอื่น เกี่ยวอะไรกับหน่วยดาวร่วงด้วย”
“.......”
“พูดได้ดี วันสิ้นโลกของคนอื่น หน่วยดาวร่วงนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” ฟางซือเจี๋ยยิ้มออกมา
บางที นี่อาจเป็นทีมแบบที่เขาตามหาอยู่ก็ได้
“พี่ห่าว คริสตัลก้อนนั้นของพี่...” ไอ้ดำเดินมาข้างเฉินห่าว พลางถูมือไปมาและมองเขาด้วยสีหน้าประจบประแจง
“พี่ห่าว ๆ มาดื่มน้ำสักแก้วสิ เหนื่อยแล้วใช่ไหม ผมนวดไหล่ให้” ลิงผอมยกน้ำมาให้ทันที สีหน้าประจบไม่ต่างกัน
หัวหน้าพูดแล้วว่าให้เฉินห่าวจัดสรรคริสตัลก้อนนี้เอง อย่างไรก็ดี เขาได้มันมาด้วยความสามารถของตัวเอง หากไม่มีเฉินห่าว พวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคริสตัลก้อนนี้อยู่ และอาจตกอยู่ในอันตรายด้วย