“ลงมือก่อน จัดการซอมบี้พวกนี้ให้หมด” หยางปินเอ่ย
“ได้”
ทุกคนลงจากรถ ก่อนพุ่งเข้าโจมตีฝูงซอมบี้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นหยางปินกับพวกลงมือ คนที่กำลังหนีก็หยุดฝีเท้าทันที พอเห็นหยางปินและคนอื่น ๆ แววตาก็พลันเป็นประกาย จากนั้นเขาก็นั่งลงกับพื้น ทายาให้ตัวเองไปพลาง มองพวกหยางปินจัดการซอมบี้ไปพลาง
ภาพนี้ยิ่งทำให้หยางปินรู้สึกประหลาดใจ คนปกติเห็นว่ามีคนช่วยสกัดซอมบี้ให้ ไม่ควรรีบหนีให้ไกลกว่าเดิมหรือ? อยู่ต่อก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนที่รอดมาถึงตอนนี้จะไม่เข้าใจเรื่องแค่นี้
ซอมบี้หลายร้อยตัวไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกหยางปิน ไม่นานก็ถูกจัดการจนหมด
จากนั้นหยางปินให้ไอ้ดำกับคนอื่น ๆ ขุดคริสตัลพลัง พร้อมเคลียร์เส้นทางไปด้วย ส่วนเขาพาเฉินห่าวกับพวกเดินเข้าไปหาชายคนนั้น
เมื่อเห็นพวกหยางปินเดินเข้ามา ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากพื้น แล้วโค้งคำนับหยางปิน
“หัวหน้าหยาง ขอบคุณครับ!”
“เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?” หยางปินมองเขาพลางถาม
“ครับ ผมก็เป็นนักศึกษาวิทยาลัยจงเซียง เราเคยเจอกันสองครั้ง”
“อ้อ นึกออกแล้ว นายเป็นคนในทีมของฉินเวยนี่เอง” หูเหวินเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“ใช่ครับ ผมชื่อฟางซือเจี๋ย”
“ฉันจำได้ว่าทีมฉินเวยมีคนตั้งสองร้อยกว่าคน ทำไมเหลือนายคนเดียวล่ะ?” คราวนี้หยางปินก็นึกออกแล้ว
ฟางซือเจี๋ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “หลังออกจากโรงเรียน พวกเราไปที่ฐานที่มั่นของทางการ ฉินเวย...เข้าร่วมกับทางการ ส่วนผมไม่อยากเข้าร่วม เลยออกมาเอง”