หยางปินเริ่มไม่อยากยุ่งกับเรื่องบ้าบอพวกนี้แล้ว แม้จะเป็นแค่เรื่องที่ช่วยได้ด้วยการลงมือเล็กน้อย แต่บางครั้งเข้าไปยุ่งก็อาจนำปัญหามาให้ตัวเอง
เหมือนพวกผู้หญิงที่วอลมาร์ต แม้จะไม่ถึงกับเป็นปัญหาอะไร แต่ก็ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่บ้าง
ทว่าเมื่อเห็นรอยแผลบนตัวแม่ลูกคู่นั้น รวมถึงแววตาที่ทั้งคาดหวังและหวาดกลัว หยางปินก็ถอนหายใจออกมา อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนเลือดเย็น
「อาคุน เข้าไปฆ่าผู้ชายสามคนนั่นซะ」
「ได้」
จ้าวคุนพยักหน้า ก่อนจะถีบประตูเปิดแล้วเดินเข้าไปทันที
ส่วนหยางปินพาคนอื่นมุ่งหน้าไปยังบ้านอีกหลัง
ประตูบ้านหลังนี้เปิดอยู่ ดูท่าจะผ่านการต่อสู้มาแล้ว ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว พื้นเต็มไปด้วยคราบเลือด
「พวกคุณช่วยจัดบ้านหน่อย ฉันจะไปตุ๋นเนื้อหมาในครัว」
「ได้」
อีกด้านหนึ่ง การบุกเข้ามากะทันหันของจ้าวคุนทำให้คนทั้งห้าภายในห้องตกใจจนสะดุ้งโหยง
「คะ...คุณจะทำอะไร!?」ชายคนหนึ่งถามอย่างหวาดกลัว
อีกฝ่ายถีบประตูเปิดเข้ามาแบบนั้น เห็นชัดว่าเป็นผู้วิวัฒน์ เขาจึงอดกลัวไม่ได้
จ้าวคุนกวาดตามองสภาพภายในห้อง ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาได้
จากนั้นเขาก็ลงมือทันทีโดยไม่ลังเล ท่อนเหล็กยกน้ำหนักฟาดลงไปสองครั้ง ศีรษะของชายทั้งสามแตกกระจาย
ผู้หญิงสองคนกอดกันตัวสั่นด้วยความกลัว
จ้าวคุนมองหญิงทั้งสองแล้วขมวดคิ้ว
พี่ใหญ่สั่งให้เขาฆ่าผู้ชายสามคนนี้ แต่ไม่ได้บอกว่าจะจัดการกับผู้หญิงสองคนอย่างไร
แต่พี่ใหญ่ไม่ได้พูดอะไร คงหมายความว่าให้เขาอย่าไปยุ่ง
จ้าวคุนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกหญิงทั้งสองว่า「ปิดประตูให้แน่น อย่าให้ซอมบี้เข้ามา รอคนมาช่วยก็แล้วกัน」