“อะไรนะ! เจิ้นตงก็ตายแล้วหรือ!?”
ภายในห้องแห่งหนึ่งตรงกลางฐานที่มั่นผู้รอดชีวิต หวังเจิ้นหงลุกพรวดขึ้นยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาจ้องคนที่อยู่เบื้องล่าง
“ผู้วิวัฒน์ขั้นสามขั้นสี่เจ็ดแปดร้อยคน ถูกฆ่าตายไปครึ่งหนึ่ง!?”
“ไหนบอกว่าพวกนั้นมีแค่เจ็ดคนไม่ใช่หรือ?”
“คะ...ครับ มีแค่เจ็ดคนจริง ๆ” คนที่อยู่เบื้องล่างตอบเสียงเบา
“เจ็ดคน? เจ็ดคนทำพวกแกยับเยินขนาดนี้เลยหรือ!?”
“พวกแกมีแต่กินเสียข้าวสุกหรือไง!?”
ตอนนี้หวังเจิ้นหงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว
ทั้งลูกชายและน้องชายถูกฆ่าตายต่อเนื่องกัน ทำให้เขาแทบเสียสติ
“นายท่าน... ในกลุ่มนั้นมีผู้วิวัฒน์ขั้นหกครับ!”
“ขั้นหก!? เป็นไปได้ยังไง!?”
หวังเจิ้นหงเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ
แม้แต่ตระกูลหวังกับทางการก็ยังไม่มีผู้วิวัฒน์ขั้นหก แล้วคนพวกนั้นจะมีผู้วิวัฒน์ขั้นหกได้ยังไง
“จริงครับนายท่าน คนพวกนั้นไม่เพียงมีผู้วิวัฒน์ขั้นหก แต่ยังมีผู้ใช้พลังพิเศษอีกหลายคนด้วย คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังอยู่ขั้นห้า พวกเรา... สู้ไม่ไหวเลยครับ”
“.......”
หวังเจิ้นหงเงียบไป
แม้จะไม่อยากเชื่อแค่ไหน แต่เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่กล้าโกหก
“ทำไมถึงมีคนขึ้นไปถึงขั้นหกได้เร็วขนาดนี้!” หวังเจิ้นหงพึมพำกับตัวเอง
ศึกครั้งนี้ทำให้ตระกูลหวังสูญเสียอย่างหนัก ทั้งยังตบหน้าหวังเจิ้นหงฉาดใหญ่
ที่ทำให้เขายอมรับได้ยากยิ่งกว่าคือ ในขณะที่พวกเขาคิดว่าตัวเองนำหน้าคนอื่นไปไกล กลับมีคนขึ้นไปถึงขั้นหกแล้ว