การจู่โจมอย่างกะทันหันของเสิ่นหงรวดเร็วและเด็ดขาดเสียจนแม้แต่ตัวเธอเองยังอดชื่นชมตัวเองไม่ได้
แต่สิ่งที่ทำให้เธองุนงงคือ เมื่อเห็นมีดสั้นของเธอจ่ออยู่ตรงคอของลิงผอม คนในห้องกลับไม่มีใครตื่นตระหนกเลยสักคน สีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยนด้วยซ้ำ
ตอนแรกเธอคิดว่าการจับตัวประกันได้สักคน น่าจะช่วยให้มีโอกาสหนีรอด
แต่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?
พวกเขาไม่กลัวหรือไงว่าฉันจะฆ่าหมอนี่? หรือว่าหมอนี่เป็นคนที่ไม่มีใครในบ้านนี้ชอบกันแน่?
“เป็นไงบ้าง เจ้าลิง? พลังพิเศษของเธอไม่เลวเลยใช่ไหม” หยางปินหันไปถามลิงผอมพร้อมรอยยิ้ม
“เก่งจริง ๆ!” ลิงผอมพยักหน้าอย่างจริงใจ
แม้เมื่อครู่จะทำให้เขาชะงักไปแค่สองวินาที แต่การประมือระหว่างยอดฝีมือ แค่หนึ่งหรือสองวินาทีก็ตัดสินแพ้ชนะได้แล้ว
เห็นไหม...แค่สองวินาที เขาก็กลายเป็นตัวประกันไปแล้ว
“นี่นายยังมีอารมณ์คุยเล่นอีกเหรอ? ตอนนี้นายเป็นตัวประกันนะ มีสำนึกของตัวประกันบ้างไหม? ไม่กลัวฉันฆ่านายหรือไง?” เสิ่นหงตวาด
คนพวกนี้เป็นอะไรกันแน่ คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าคนหรือไง?
เธอไม่รู้เลยว่าหยางปินกับพวกไม่ได้คิดว่าเธอไม่กล้าฆ่าคน แต่ต่อให้เธออยากฆ่า ก็ไม่มีทางทำได้ต่อหน้าพวกเขา
พวกเขามีวิธีช่วยลิงผอมได้สารพัด
ไม่ว่าจะเป็นการควบคุมวัตถุของหยางปิน การล่องหนของเฉินห่าว หรือหนามดินของจงหย่วนเซิน ก็ล้วนทำให้เสิ่นหงหมดสภาพต่อสู้ได้ในพริบตา
ต่อให้คิดในแง่ร้ายที่สุด เธอเชือดคอลิงผอมจริง ๆ ก็ยังมีหูเหวินเลี่ยงอยู่ไม่ใช่หรือ