หลังออกจากสวนจิ่งเหอ หยางปินกับพวกก็เดินมุ่งหน้าไปยังทิศที่ห่างจากฐานที่มั่นผู้รอดชีวิต
ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวทางการ เพียงแต่ยังมีเรื่องให้ต้องระแวดระวังอยู่บ้าง
ถ้ามีแค่หยางปินคนเดียวก็ไม่เป็นไร เขามีพลังเคลื่อนย้ายพริบตา ทางการทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว
แต่เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ยังไม่ถึงขั้นเมินทางการได้ พวกเขาจึงต้องเก็บตัวพัฒนากำลังอย่างระมัดระวังไปอีกระยะ
เมื่อเฉินห่าวกับพวกไปถึงขั้นเหยากวงและปลุกพลังพิเศษอย่างที่สองได้แล้ว กำลังของทีมจะยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด
ถึงตอนนั้น บางทีพวกเขาอาจไม่ต้องเกรงใจอีกฝ่ายก็ได้
ระหว่างทาง หยางปินแบกกรงเหล็กไว้ ส่วนลิงผอมแบกเสิ่นหง คนอื่น ๆ สะพายสัมภาระพะรุงพะรังเดินนำทาง
กรงเหล็กหนักเกินไป แถมยังขับรถไม่ได้ ทุกคนจึงต้องเดินเท้า
ยังดีที่พวกเขาแข็งแกร่ง แม้ตลอดทางจะมีซอมบี้อยู่ทุกหนแห่ง แต่ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามมากนัก
ตราบใดที่ไม่ถูกซอมบี้นับพันนับหมื่นล้อมไว้ ด้วยฝีมือของพวกเขาก็ไม่ต้องกลัวอะไร
บางครั้งเจอซอมบี้ขั้นห้า หยางปินก็วางกรงเหล็กลง เคลื่อนย้ายพริบตาไปจัดการมัน แล้วเก็บคริสตัลพลังกลับมา
เดินทางไปด้วย ฆ่าซอมบี้ไปด้วย ไม่เสียเวลาเลย
ตอนหลิวหย่งพาคนมาถึงสวนจิ่งเหอ สิ่งที่เห็นคือสถานที่ร้างไร้ผู้คน
หลิวหย่งเดาผลลัพธ์นี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ถ้าอีกฝ่ายไม่โง่ ก็คงไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่อไปตลอด
เมื่อเห็นศพกองใหญ่ล้มอยู่หน้าประตู หลิวหย่งก็ย่อตัวลงตรวจสอบ ครู่ใหญ่จึงลุกขึ้น