ยามดึก ในลานหลังวิลล่าบนยอดเขา..
เฉินห่าวลากผู้มีพลังพิเศษธาตุแสงออกมาจากห้องใต้ดิน แล้วโยนลงกลางลาน
ตอนนี้ใบหน้าของชายคนนั้นบิดเบี้ยว ปากยังคงด่าทอไม่หยุด
ฟางซือเจี๋ยกับหลินอี้เฟยมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัย
แม้หยางปินจะบอกหลินอี้เฟยว่าเธอเป็นสมาชิกสำรอง แต่ความจริงตอนที่เขาพาเธอกลับมา ก็เท่ากับยอมรับให้เข้าร่วมแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่พากลับมาด้วย
ในเมื่อเป็นสมาชิกทีม ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง การทำเช่นนั้นมีแต่จะให้ผลตรงกันข้าม หยางปินจึงเรียกเธอมาด้วย
หลักการของหยางปินคือ ใช้คนก็อย่าสงสัย สงสัยใครก็อย่าใช้
“นอนลง” หยางปินบอกฟางซือเจี๋ย
“อ้อ ได้”
แม้ฟางซือเจี๋ยจะไม่เข้าใจ แต่ก็รีบนอนลงกับพื้น
ทันทีที่เขานอนลง เฉินห่าวก็ลงมือจัดการผู้มีพลังพิเศษธาตุแสง ให้พ้นทุกข์ไปเสียที
จากนั้นหยางปินก็หลอมจุดพลังของชายคนนั้นเข้าไปในร่างฟางซือเจี๋ยอย่างคล่องแคล่ว
“เรียบร้อยแล้ว ลองสัมผัสดู”
ฟางซือเจี๋ยลุกขึ้น มองหยางปินอย่างงุนงง
“ลองรวบรวมสมาธิ แล้วสร้างโล่แสงขึ้นตรงหน้า ให้มันช่วยป้องกันการโจมตี”
พอได้ยินหยางปินพูด หลินอี้เฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เบิกตากว้าง
เพราะสิ่งที่หยางปินพูดถึง คือพลังพิเศษของคนที่นอนอยู่บนพื้นนั่นเอง
ฟางซือเจี๋ยลองทำตามวิธีของหยางปินอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ไม่นาน โล่แสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“!!!”
ฟางซือเจี๋ยเบิกตาโต หลินอี้เฟยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยกมือปิดปาก สีหน้าเหลือเชื่อ
“ถ่ายโอนพลังพิเศษได้จริงด้วย!?”