ราตรีช่างน่าหลงใหล...
แต่สำหรับสถานที่แห่งหนึ่งในป่าลึกลับ ค่ำคืนนี้กลับถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่มีใครได้หลับใหล
ตลอดทั้งคืน เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลยามสัตว์วานรสิ้นใจดังขึ้นเป็นระยะ
จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง เสียงคำรามเหล่านั้นจึงค่อยเงียบลง
บนต้นไม้ที่เฉินห่าวและพวกพ้องอาศัยอยู่ ทุกคนต่างมีสีหน้ากังวล
“ผ่านไปทั้งคืนแล้ว ทำไมหัวหน้ายังไม่กลับมาอีก หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้น?” ไอ้ดำถามเสียงเบา
“ปากเสีย! ต่อให้นายเกิดเรื่อง หัวหน้าก็ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก!” หลินอี้เฟยถลึงตามองเขา
“ใช่แล้ว พี่ปินมีเคลื่อนย้ายพริบตาอยู่ในมือ พวกสัตว์วานรทำอะไรเขาไม่ได้หรอก ฉันว่าเมื่อคืนพี่ปินคงกำลังลงมือทำอะไรสักอย่างอยู่!” เฉินห่าวคาดเดา
ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างพวกเขาอย่างกะทันหัน ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง
“เชี่ย หัวหน้า จะโผล่มาแบบนี้ทุกทีเลยหรือไง? ตกใจหมด!” ไอ้ดำตบอกตัวเองเบา ๆ
“หัวหน้า ในที่สุดก็กลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหยางปินกลับมา ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก
“อืม ฉันเอาของฝากจากที่นี่มาให้พวกนายด้วย” หยางปินหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนหยิบคริสตัลพลังออกมาหนึ่งกำมือจากแหวนมิติ
เมื่อเห็นคริสตัลพลังในมือหยางปิน ทุกคนก็สะดุ้งตกใจ
“เชี่ย หัวหน้า เมื่อคืนจัดหนักไปเลยสินะ!” ไอ้ดำเบิกตากว้าง
“...”
“รีบกินกันเลย คิดว่าน่าจะขึ้นถึงขั้นเก้ากันได้เกือบหมด!”
เมื่อคืนเขาจงใจเล่นงานพวกขั้นแปดกับขั้นเก้า อาศัยพลังขั้นสิบและเคลื่อนย้ายพริบตา ทำให้เขาเคลื่อนไหวในความมืดได้อย่างคล่องแคล่วราวกับปลาได้น้ำ เจอตัวไหนก็สังหารตัวนั้น