บทที่ 257 สัตว์หนูเกราะสุดสยอง
“มีขั้นสิบอยู่หนึ่งตัว ขั้นเก้ามากกว่า 30 ตัว ที่เหลือเป็นขั้นแปด อีกเดี๋ยวพอลงมือ ฉันจะจัดการตัวขั้นสิบเอง พวกนายช่วยกันสกัดตัวอื่นไว้ พอฉันได้ตัวแล้วก็ถอนตัวทันที!” หยางปินหันไปบอกทุกคน
“วางใจเถอะ หัวหน้า แค่ร้อยกว่าตัวเอง เรื่องเล็กน้อย”
ทุกคนไม่ได้กังวลนัก ก่อนหน้านี้พวกเขายังรับมือฝูงหมาป่าสีเลือดที่แน่นขนัดได้ หนูแค่ร้อยกว่าตัวจะน่ากลัวอะไร
“อย่าประมาท ฉันสังหรณ์ใจว่าเจ้าหนูพวกนี้รับมือยากกว่าหมาป่าสีเลือดมาก” หยางปินพูดเสียงเคร่ง
“อืม”
ทุกคนพยักหน้าอย่างจริงจัง แม้จะไม่ได้คิดว่ามีอะไรน่ากังวล แต่พวกเขาไม่เคยสงสัยคำพูดของหัวหน้า ในเมื่อหัวหน้าพูดแบบนี้ ก็แปลว่าหนูพวกนี้ไม่ธรรมดาแน่
“เตรียมตัวให้พร้อม!”
“ลงมือ!”
หยางปินพูดจบก็พาทุกคนพุ่งออกไปทันที
พอได้ยินเสียง ฝูงสัตว์หนูเกราะจึงเงยหน้าขึ้นมองหยางปินกับพวก จากนั้นก็ส่งเสียงร้อง “จี๊ด ๆ”
ไม่มีใครสนใจว่าพวกมันจะร้องหรือไม่ หยางปินเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวเหนือสัตว์หนูเกราะขั้นสิบ แล้วฟาดง้าวฟางเทียนลงใส่หัวของมันอย่างแรง เขาตั้งใจจะเผด็จศึกให้เร็ว!
น่าเสียดาย แม้สัตว์หนูเกราะจะมองเห็นได้ไม่ไกล แต่ปฏิกิริยากลับรวดเร็วมาก ทันทีที่ง้าวฟางเทียนของหยางปินฟาดลงมา มันก็หดหัวเข้าไปในกระดองทันที
“บ้าเอ๊ย แกเป็นเต่าหรือไง!” หยางปินสบถอย่างจนใจ
ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น หางที่อยู่ด้านหลังสัตว์หนูเกราะพุ่งแทงหยางปินด้วยความเร็วเหนือสามัญสำนึก