เมื่อเห็นกำลังคนที่เฝ้าทางออก หยางปินก็ถอยกลับมาเงียบ ๆ
ตอนนี้คนจากทีมจิ้งจอกเงินหลบซ่อนตัวอีกครั้ง ส่วนเฉินห่าวกับคนอื่น ๆ รออยู่ที่เดิม
เมื่อเห็นหยางปินกลับมา ทุกคนก็พากันเข้ามาหา
“เป็นยังไงบ้าง พี่ปิน ออกไปได้ไหม?”
หยางปินส่ายหน้า พลางตอบอย่างหงุดหงิดว่า “คงออกไปไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้”
พอได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าทุกคนก็หม่นลง
“อีกฝ่ายมีกำลังแข็งแกร่งมากเหรอ?” เฉินห่าวถามอย่างสงสัย
“อืม แข็งแกร่งมาก มีขั้นสิบเอ็ดหนึ่งตัว ขั้นสิบอีกสิบกว่าตัว แล้วยังมีขั้นเก้าอีกเป็นร้อย!” หยางปินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“...”
“งั้นดูท่าคงออกไปไม่ได้จริง ๆ” ทุกคนยิ้มขื่น
กำลังคนแบบนั้นมากพอจะบดขยี้พวกเขาได้อย่างราบคาบ
แววตาหยางปินวูบไหว “ในเมื่อพวกแกไม่ยอมให้เราออกไป เราก็ต้องหาทางฆ่าพวกแกให้ได้”
“หัวหน้า มีแผนเหรอ?” ทุกคนหันไปมองหยางปิน
“ไม่มี!” หยางปินส่ายหน้าทันที
“สถานการณ์แบบนี้ทำได้แค่ลอบโจมตีเหมือนเมื่อคืน ค่อย ๆ บั่นทอนกำลังของพวกมัน”
“แต่แผนนี้ใช้ได้แค่กับสัตว์วานรขั้นเก้าและต่ำกว่า ถ้าเป็นขั้นสิบ ฉันฆ่ามันให้ตายในครั้งเดียวไม่ได้” หยางปินพูดอย่างจนใจ
“งั้นล่อพวกขั้นสิบออกมาแล้วฆ่าทิ้งได้ไหม?” เฉินห่าวถามเสียงเบา
“คงไม่ได้ สัตว์วานรพวกนั้นฉลาดไม่เบา พวกขั้นสิบอยู่รวมกันหมด ล่อมาแค่ตัวเดียว เกรงว่าจะยกกันมาทั้งหมด” หยางปินส่ายหน้า
“ฉันมีแผน” จ้าวคุนพูดขึ้นกะทันหัน
“แผนอะไร?” ทุกคนหันไปมองเขา