ในหุบเขา...
หยางปินกับคนอื่น ๆ ฟื้นขึ้นมากันหมดแล้ว
พิษในร่างกายถูกกำจัดจนหมด บาดแผลก็หายดีขึ้นมากภายใต้การรักษาของหูเหวินเลี่ยง
ทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง บรรยากาศเงียบงันอยู่บ้าง
หยางปินขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
การต่อสู้ครั้งนี้นับเป็นความพ่ายแพ้อย่างแท้จริงครั้งแรก นับตั้งแต่ก่อตั้งหน่วยดาวร่วงมา
ก่อนหน้านี้ แม้จะได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อยครั้ง แต่อย่างน้อยเป้าหมายสุดท้ายก็สำเร็จทุกครั้ง
ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวที่กลับไปมือเปล่า
แต่ทุกคนไม่ได้ยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ ตรงกันข้าม ความพ่ายแพ้เป็นครั้งคราวกลับช่วยให้ทีมเติบโตได้มากกว่า
หยางปินเป็นคนที่เก่งเรื่องสรุปบทเรียน อีกทั้งยังมีนิสัยไม่ยอมแพ้
เวลานี้เขากำลังคิดหาวิธีรับมือกับสัตว์หนูเกราะพวกนั้น
แต่คิดอยู่นานก็ยังนึกวิธีดี ๆ ไม่ออก
กระดองเต่าของพวกมันแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แถมยังมีหางที่ว่องไวเหลือเชื่อ เรียกได้ว่าแทบไม่มีทางรับมือ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่สัตว์กลายพันธุ์อย่างพวกมัน ซึ่งทั้งสายตาไม่ดี ความเร็วก็ไม่ดี แถมการรับรู้ยังด้อย ยังอยู่รอดในสถานที่แบบนี้ได้ดีขนาดนี้ มันต้องมีเหตุผลอยู่แล้ว
ด้วยวิธีต่อสู้แบบนี้ ต่อให้เป็นลิงขาวพวกนั้นก็คงไม่อยากเข้ามายุ่ง
หยางปินถอนหายใจ แล้วหันไปถามทุกคนว่า “เป็นยังไงกันบ้าง?”
“แม่งเอ๊ย ชาตินี้ฉันไม่อยากสู้กับพวกวิปริตนี่อีกแล้ว” ไอ้ดำบ่น
“ฉันก็เหมือนกัน ยอมไปสู้กับสัตว์วานรขั้นสิบซึ่ง ๆ หน้ายังดีกว่าต้องเจอพวกนี่อีก” จงหย่วนเซินยิ้มเจื่อน