หลังออกจากห้องประชุม ทั้งสองก็กลับไปยังวิลล่าทันที
เวลานี้ เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ กำลังเล่นไพ่กันอยู่ในวิลล่า ส่วนหูเหวินจิ้งกำลังทำอาหารเช้า
ยามไม่มีการต่อสู้ ชีวิตของหน่วยดาวร่วงก็สุขสบายเช่นนี้เสมอ
«หัวหน้า กลับมาแล้วเหรอครับ ได้โทรศัพท์ดาวเทียมมาหรือเปล่า?»
พอเห็นหยางปินกับพวกกลับมา ทุกคนก็รีบวางไพ่ในมือลงแล้วเดินเข้ามาหา
«ได้มาแล้ว แต่มีแค่เครื่องเดียว!» หยางปินหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมา
«เอ่อ มีแค่เครื่องเดียวเหรอ»
«ได้มาสักเครื่องก็ดีแล้ว ทางปักกิ่งคุมเข้มเรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้บัญชาการเซียวพอมีเส้นสาย คนทั่วไปไม่มีทางหามาได้หรอก»
«ก็จริง เอาเครื่องนี้กลับไปให้ซือเจี๋ย พวกเราอยู่ข้างนอกจะได้ยืมโทรศัพท์ของฐานที่มั่นอื่นติดต่อกับทางนั้นได้เหมือนกัน»
«อืม งั้นหัวหน้า พวกเรากลับนครดาวร่วงได้หรือยัง?» ทุกคนถามอย่างตื่นเต้น
«อยากกลับกันแล้วเหรอ?» หยางปินยิ้ม
«พูดตามตรง ก็คิดถึงอยู่เหมือนกัน»
«ตอนนี้ยังไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องจัดการพวกมันให้เรียบร้อยก่อน» หยางปินชี้ไปยังลานด้านหลังแล้วพูดเสียงเบา
«ลิงขาวพวกนี้เหมือนระเบิดเวลาชัด ๆ ถ้าพากลับไปแล้ววันไหนอารมณ์ไม่ดี เกิดฆ่าคนเป็นหมู่ขึ้นมา นครดาวร่วงก็ซวยแน่!»
พลังของลิงขาวพวกนี้เกินกว่าที่หยางปินจะควบคุมได้แล้ว จึงต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
ทุกคนพยักหน้า ต่างเข้าใจความกังวลของหยางปิน
«เฮ้อ น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันยังควบคุมสัตว์กลายพันธุ์ขั้นไคหยางไม่ได้ ไม่งั้นคงไม่ยุ่งยากขนาดนี้» ลิงผอมพูดอย่างหงุดหงิด